Fe de erros (17) / Librepensamento de redes

Son punk porque digo as cousas ao meu xeito (máis orixinal, máis veces e mellor -máis alto!-). Son o máis punk porque non me trago os teus dogmatismos (cómete o meu se queres rula!). Son punk porque aborrezo as modas (bastante teño con levar o peso de marcar tendencia). Son un enxendro esnob gafapasta, con pau de selfie, silla reclinable, pantalla plana, rato ergonómico (para evitar a síndrome de túnel carpiano), iphone de última xeneración dourado (sabes o que é a exclusividade? mmm que rico...). Sen moverme do sitio premo en gústame e sube o pan (pan!); fago RT e digo WTF in your face (incluso estando só na habitación -por pura convicción, entendes mona?-); actualizo o instagram e uso o blur, o gaussian blur, o vignette; adoro o meu peito rasurado, o meu tupé, a laca (la-ca... ah! ese cheiro que me deixa a produto recén feito lémbrame que son DEUS). Mastúrbome. E non, non penso en ti, prefiro recrearme na imaxe que creo que a xente ten de min mesmo. Fantaseo con tirarme a vida. Desprézome profundamente. Despois de todo a morte de DEUS é necesaria.

Son punk, non cho dixen?

P.S. Que fartura, meu...

CoraSons en Cineuropa

Resulta que o traballo deu o seus froitos. A longametraxe documental "CoraSons" (de Paco Abelleira), na que traballei como montador, será presentada na XXVI edición de Cineuropa.

DIA: Xoves, 15 de novembro
HORA: 18.00 h
LUGAR: Salón Teatro (Santiago de Compostela)

MÁIS INFORMACIÓN: Préme aquí

Quen nolo diría a principios de xuño. Foi entón cando tivemos as primeiras tomas de contacto e, teño que recoñecelo, antes incluso de ver as imaxes, soubo Paco atraparme contándome a historia dos CoraSons e a solución visual que quería darlle:

Páxina de facebook causante de todo este lío

Tomando como pretexto as fotografías e escritos que Isabel Leal veu colgando na súa páxina "Quem ve coraçoes" de facebook, un grupo de artistas (pero sobre todo un grupo de amigos) deciden poñer música á exposición que ten lugar na Casa das Crechas (Santiago de Compostela).

O que viría despois, penso que soamente é comprensible vendo o documental. Concertos en Galicia e Portugal e ata 40 músicos (e non músicos) implicados. Artistas do calado de Uxía (voz e alma mater do proxecto), Carlos Blanco (actor e condutor nos concertos), Magín Blanco (compositor dun bo número de temas), Budiño, António Zambujo, Couple Coffee, João Afonso,... Pero tamén arquitectos facendo a percusión, carpinteiros que son compositores, actores que ademáis son cantantes, e ate cardioloxistas (fermosa coincidencia, non?) poñendo voz a cancións sobre o corazón.

Tan especial como soa.

Como afrontar 16 horas de bruto? Do único xeito que coñezo. Dándolle a play. Durante a primeira semana, mentres Paco loitaba coa "parte narrativa" do documental, eu limiteime a ver e intentar comprender todo o que eles viviron mentres gravaban a preparación do disco (porque tamén haberá disco) e o propio concerto na Arousa.

Fotograma do teaser con Tatán R. Cunha e Xoán Curiel

Despois chegaron meses de edición nos que fomos desenvolvendo e definindo os bloques temáticos e, en paralelo, editando os temas musicais do concerto que servirían de fío condutor da narración. Xa por último recrearse cos recursos, currarse as transicións (graciñas Isabel por esas magníficas fotos!!!), mesturar a gravación do disco, ensaios e concerto e comprobar que todo aquilo que Paco Abelleira quería contar, ademáis de atractivo, tiña sentido. 

Conseguido? Penso que si. Pero haberá que agardar pola resposta do público.

Quédame pena por temazos como o "Desafinado" dos "Couple Coffee", ou o momentazo do gran Quico Cadaval no concerto do Maus Hábitos (Porto), que ao fin quedaron fóra da versión definitiva, pero penso que temos un documental cálido e emotivo. Espero que poidades velo en Cineuropa (xa me contaredes) e espero poder presentalo en Bueu proximamente.

Fotograma da película cos agradecementos

O meu agradecemento especial aos familiares e amigos que saen neste fotograma, porque co seu visionado axudaron a redondear o documental e sen algún deles non tería dado coa tecla no After Effects. Graciñas!!!

Cuestións (14) / Carne Cruda

Ver o xeito en que a dirección de Radio 3 fulmina o programa Carne Cruda, trae á miña memoria imaxes como a de "Monsters vs Aliens":

Non é certo que o dedo co poder para premer no botón vermello de exterminio, adoita ir unido a unha man, brazo e corpo dun verdadeiro imbécil?

Os pormenores do que comento, na carta de despedida de Javier Gallego aos seus ointes.

You Know Where I Am

Din que para conseguilo, hai que perseguilo.

É paradóxico valorar sequera un cambio de sector, cando un defende a profesión (penso) con entrega e dignidade. Así que intento reafirmarme en cada edición, poñer cariño en cada fundido e encadenado; e intentarei seguir realizando dez cortes no plano, por cada vez que escoite que todo está moi mal e vai a ir a peor.

Polos amigos que fun facendo nestes anos; pola xenerosidade de quen colabora nos proxectos propios; polo risco dalgúns traballos; pola liberdade á hora de editar e o reto de conseguilo do mellor xeito posible; por esa chamada de quen pensou en min como profesional; por todo iso sigo adiante e hoxe teño o pracer de compartir o trailer de You Know Where I Am, a nosa primeira aventura curta intercontinental.

Un trailer que non sería o mesmo de non asistir, o pasado 11 de agosto, ao concerto de Trampoline en Bueu. Dende entón teño o convencemento de que este grupazo fai boa música, bos directos e (para mostra un botón) magníficas bandas sonoras. Graciñas pola vosa disposición.

YOU KNOW WHERE I AM (TRAILER)

Trampolineando

Empezar un novo ano trampolineando. Non existe ecuación de resultado máis exacto.

Música especial + familia + reencontro con amigos dos de sempre = concerto redondo.

Trampoline deu un paso acertado ao incorporar a batería

No chiringo de Alex, aos pes da praia de Lagos, Trampoline engadiu máxicos matices a unha das paixases máis fermosas de Beluso.

Momento "coche negro, en dobre fila, sonando en fa sostido"

A estes tres artistas deséxolles que degusten o feito de ir paso a paso. O primeiro xa está conseguido, chegar á xente e atrapala coa súa atmósfera musical. Agora hai que ir a polo disco, para que Sufjan Stevens poida versionarlles algún tema no seu vindeiro concerto. E despois xa se irá a pola Lúa e a conquista interplanetaria.

A súa páxina en Facebook: https://www.facebook.com/trampolinemusic

A súa música: http://trampoline.bandcamp.com/

Manuel de Bueu, que fai curtas

Éncheme de orgullo e satisfacción... Tranquilos, non me carguei ningún elefante.

A nosa Aurora foi seleccionada para competir no festival galego de curtas por excelencia, o IX Festival de Cans (Porriño). Se asistides á inauguración do festival (23 de maio -non se precisa entrada-) ou á proxección (26 de maio -con entrada-) por aló andaremos.

AQUÍ A PÁXINA OFICIAL

AQUÍ A VENDA DE ENTRADAS

AQUÍ AS DOCE CURTAS FINALISTAS

Ademáis estamos con Aurora a concurso no Festival Angelika Cinema Lounge (Madrid).

A presentación da curta correrá a cargo de Alber Ponte, e aquí dan premio do público asistente. Así que se andades desocupados por Madrid o día 16 de maio ás 21h, non vos cortedes e asistide para votarnos (aínda que a curta non vos guste un carallo). Necesitamos pelas para facer outra carallada audiovisual e non podo saquear novamente á miña muller (que non me deixa nin sacar o tema). Non vos cortedes e pasade a información aos vosos contactos, seguro que algún vive en Madrid.

AQUÍ A PÁXINA OFICIAL 

AQUÍ AS CURTAS FINALISTAS

Graciñas aos que co voso esforzo, traballo e comprensión axudáchedes a que hoxe sexa un home feliz.

"Calmar el alma"

Empecei Las Montañas del Olvido de J.J.M. Veiga e, ao momento, viñeron a min as mesmas sensacións que ao ler Dune de Frank Herbert, ou ao ver por primeira vez o Episodio IV de Star Wars. Esa cousa de estar ante un universo totalmente descoñecido que se vai explicando por si mesmo a medida que se desenvolve a historia.

Non nos espetamos contra unha gran parrafada inicial destinada ao lector, coa fin de contextualizar o espazo e o tempo. E iso encántame. A orde dese novo mundo, o xeito de convivir as moitas especies que o poboan (as opinións que teñen unhas doutras...), as relacións político-militares, dedúcense a medida que cotilleamos nos diarios que tecen a novela. Obriga a unha lectura activa e, señores, como gusto diso!

Se cadra, o único punto na contra é o de contar cunha gran cantidade de personaxes e localizacións interrelacionados. Cousa que dificulta por momentos a tarefa de ubicalos dentro dunha historia que, como dixen, se nos mostra en fraccións a través de diarios.

Subir Las Montañas del Olvido non foi un camiño doado para min (houben de sortear os obstáculos da miña visión dobre). E, así a todo, foi un placer ler. Mérito da novela, como non.

Para amantes das escaramuzas militares, da Natureza, da Filosofía e da boa Literatura en xeral.

Como di o cabrón de Kalmarsiam: "La vida puede ser corta o larga, pero siempre, si uno pone todo su empeño, tenemos un tiempo para aprender de los errores, otro para añorar la venganza y finalmente un momento para actuar y calmar el alma." Graciñas por calmar a túa escribindo.

Fotograma da nosa curtametraxe Aurora, cos tres referentes
literarios do protagonista: Bob, Suso e Juan

Fe de Erros (12) / A voltas coa lingua

O pasado 24 de Xaneiro deixei no foro do blogger un fío cunha solicitude:

Premer na imaxe para ampliar

Hai algo máis dunha semana houbo resposta. Non foi nin de lonxe a desexada, pero polo menos haiche feedback:

Premer na imaxe para ampliar

E para facer un pouco máis de feed, tamén houbo contraback:

Premer na imaxe para ampliar

Compromiso cego

Gústame moito a miña profesión. Calquera que traballe comigo nótao ao momento.

John Ford co parche posto

Cando tomei a senda da edición, fíxeno con certa responsabilidade, porque xa iba cumprindo os meus anos e tocaba comprometerse. Dende entón intento nutrirme dos traballos doutra xente; a de aquí e a de máis aló do gran charco; e do pouco (bo) que se escribiu ao respecto. Intento mellorar. E gozo certamente co proceso.

O último proxecto no que participei foi unha proba realmente dura. Foi unha delicia traballar con aquela xentiña, pero non é doado dar sentido a moito material sen guión previo. Penso que foi a primeira vez que me sobrepasou o traballo... en dez anos! Un uppercut con crochet sobre o meu ego que por sorte non me afundiu. Todo o contrario, axudoume a reinventar o meu xeito de traballar e a reafirmarme máis no método que estaba a seguir (se cadra).

Despois dunha semana tirando moitísimas horas diante da liña de tempos, un xoves deixei de ver dun ollo.  E pilloume diante da mesa de edición. Así que estiven media hora cos ollos pechados, nun intento por relaxar a vista. Cando vin o suficiente (malia ser borroso) para coller o coche, volvín a Cerceda. Eu non lle quixen dar moita importancia, pero ao chegar a casa tanto María coma Cru, encargáronse de tirarme das orellas para que fose ao médico. Pero eu (inconsciente que é un) esperei a acabar o proxecto.

Situación superada... pero con consecuencias.

Onte houben de ir a urxencias porque sego vendo puntiños negros nese ollo. Tiveches un desprendemento de retina que está cicatrizando, dixo a oculista. Non me botaron bronca por ir tan tarde, botáronme bronca por non ir aquel mesmo xoves, ao momento. Seica non quedei cego dese ollo porque teño unha flor pegada no cú de nacemento. Unha vez máis, e van unhas cantas, tiven a sorte de aprender dun erro sen consecuencias dramáticas.

Hai situacións que nos fan ver a vida doutro xeito. Un pouco irónico, pero certo.

Agora sei que comprometerse cun proxecto non significa ir máis aló dos límites dun; significa cumplir co acordado e asegurarse de que vas a poder seguir facendoo ao día seguinte.

Fe de Erros (11) / Tralas Luces

Títulos como Tralas luces, son un gancho directo na queixada daqueles pailáns travestidos de eruditos que insisten en atopar todo o bo alén das nosas fronteiras.

Préme sobre a imaxe para visitar a páxina oficial da película

Un documental sensible e atmosférico con personalidade propia. Para ver e reflexionar. Moi recomendable.

Solución ao gadget SEGUIDORES

Cando o Blogger engadiu un gadget para os habituais dun blog (gadget de "Seguidores"), pareceume un aporte interesante. Se non o incluín inmediatamente no meu recuncho foi porque simplemente non se me cargaba na páxina.

Comprobei nestes meses que o gadget cárgase nalgúns blogs mais noutros non. Despois de falar onte pola noite con Crunia e Deb (e vendo os seus respectivos blogs) semella que a cousa confírmase. Cheguei á conclusión de que ten que ver coa compatibilidade do patrón que empregamos ao crear o noso sitio.

Así que  seguín argallando e penso que din coa solución ao problema. En troques de engadir o gadget "Seguidores" o que hai que facer é  conseguir o código fonte e engadilo como un gadget de "HTML/Javascript" dos de sempre. Doado e efectivo. 

O PROCESO PASO A PASO (Se o fixen eu, ti tamén podes)

• Ingresar no Blogger co teu usuario e contrasinal.
• Ir a www.google.com/friendconnect/
• Para os que tedes máis dun blog: Elixir o blog no que queremos engadir o gadget (número 1)
• Premer en "Añadir el gadget de miembros" (número 2) 
• Na páxina que se abre, personalizar o teu gadget (números 3, 4 e 5)
• Premer en "Generar código" (número 6) e copiar o contido.
• Entrar no teu Blog, ir a "Diseño", engadir o gadget "HTML/Javascript" (número 7) e pegar dentro o código fonte que ves de copiar.
• Gardar e... listo!

PODES AMPLIAR AS IMAXES DE AXUDA PREMENDO SOBRE ELAS

Cousas perdidas polo planeta adiante

Gústanme os sitios que axudan a mirar dentro do cotiá e valorar os matices que normalmente pasan desapercibidos.

Ao día seguinte de ler o "más graffiti" publicado en El Planeta Perdido, din con este recuncho. Curiosamente levaba máis dun mes pasando por diante. Dúas veces ao día, cinco días á semana para sermos exactos: camiño de Santiago e de volta a Cerceda.

Hoxe, un par de semanas despois, tiven un momento de acougo e decidín deter o coche para tirarlle unha foto. Case sen dacatarme, demorei un bo rato diante do mural, coa porta do coche aberta e algún dos temas do Tierra trágalos de Klaus & Kinski sonando de fondo. Foi o momento especial do día e un bo comezo para unha semana que se adiviña esgotadora.

Desexos (7) / 11 de Agosto

Brindo con aqueles familiares, amigos e descoñecidos que consigan atopar un pretexto para que o 11 de Agosto non sexa un día máis no calendario.

DE MÚSICA LIGERA - SODA STÉREO

Emprego este tema porque un 11 de agosto, hai 52 anos, naceu o gran Gustavo Cerati. Músico e produtor arxentino, voz e parte indispensable de Soda Stéreo.

Pese a seguir na coma pasado un ano do seu accidente cerebrovascular, seguimos desexando que un día abra os ollos e transforme toda esa oscuridade que agora o rodea en novas historias musicais. Mentres, escoitaremos unha e outra vez a súa música lixeira (nada máis queda).

Fe de erros (9)

Hai xente que pensa que escribo neste blog ou fago curtas movido por algún tipo de paixón. Ben pensado sería bonito, porque tinguiría de certo romanticismo todo o feito e iso animaría ao lector ou espectador a desculpar as miñas torpezas.

Nada máis lonxe. O que primeiro turra por min é a necesidade. A cousa esa de mostrarme como son, coa esperanza de que alguén se apiade e diga: Macou éche así, un rariño, pero tampouco é tan mal tipo despois de todo. Porque ser ovella negra está ben (non renego delo), máis de cando en vez un precisa ser simplemente ovella. Non sei se me explico.

Na última noite, falando con Crunia na praia, din en pensar que será desas historias xa escritas que xamáis verán a luz. Invertín tanto tempo deixando nelas pistas sobre quén é un! E total para nada, porque acabarán no lixo ou cun formateado rápido.

Imaxino todo o que non farei, o que non chegarei a ser, e sinto vertixe. Cantaba Silvio Rodríguez: " (...) Para pretender, el mundo es largo. Para conformarse, se ha inventado el jamás."

Nestas últimas noites, qué demo, disipo "a necesidade" afundindo as miñas patas negras na area e vendo como outros chegan a onde eu non alcanzarei. Ti enténdesme.

Unha galega na Lúa

En momentos nos que retratar a vida é falar de crise, sempre é de agradecer que aparezan figuras como a de Patricia Moon. Unha viguesa que, co seu traballo, pon ao mal tempo boa música e refresca os aires dun país que non sabe moi ben como se erguer e botar a andar.

Hai algo máis dun ano participou nun curioso experimento que consistía nunha voluntaria reclusión nunha burbulla creativa, na Porta de Alcalá, para argallar unha composición musical en sete días.

Becada pola Universidade de Berkeley, saca adiante un disco no que dela son as letras, voz e instrumentos que se escoitan. Case nada. Longa vida artística para esta cantante, violinista e pianisa que xa colaborou en directo con Siniestro Total ou Los Piratas.

Esa hora do día que tanto me gusta

Por unhas razóns ou outras, pasados dous meses da súa preestrea en Bueu, volvín a ver Aurora.

Non sei. Agora que xa non teño ese medo do que dirán (porque todo o que se dixo foi máis ou menos bon) son quen de percibir con máis claridade todo o positivo que hai nela.

Lonxe de ver un traballo perfecto, son quen de intuir boas intencións detrás das moitas debilidades e, ao fin, penso que iso fai máis grande a nosa pequena curta.

Aurora serviu de ponte cara un traballo máis personal e profundo e conectoume con xente coa que comparto paixón e inquedanzas. Achegoume un pouco máis a Juan e Patrís (aos que xa tiña moito cariño) e tamén a outros amigos e familiares que viron as súas vidas retratadas (dun xeito ou outro) ao longo dos nosos quince minutos de imaxes en movemento.

Con sinceridade? Volvín a ver Aurora e cada vez gústame máis. Ese poso que deixa con cada novo visionado é un valor que non teñen moitas pezas. Aínda menos, claro, as propias. Sobre todo para alguén tan (auto)crítico e perfeccionista coma min.

Ogallá non se perda o bo gusto...

__________
P.S. Graciñas Abi por emocionarme coa túa voz durante a gravación, durante a edición e en cada visionado...

Durmir coa Gadaña na cabeza

Déitome coa Morte e levántome máis vivo.

Nas últimas semanas compaxino a busca de certames aos que enviar a nosa Aurora, coa escritura compartida do primeiro borrador de "A Hora da Gadaña".

Este proxecto curtametraxe parte dun interesantísimo relato curto de J.J.M. Veiga co mesmo título (La Hora de la Guadaña), e confirma que os encargos tamén poden chegar a posuirte ate facerte seu.

Polo momento traballar man a man co propio escritor (e amigo) está a ser unha experiencia estimulante, nova, enriquecedora. Sobre todo porque Juan móstrase aberto ás posibilidades que a súa propia historia posúe (máis aló do valor innegable das letras).

Pasiño a pasiño, soño con que fagamos realidade a temible Hora da Gadaña.

Para coñecer un pouco máis o Planeta Veiga: http://tlantia.elplanetaperdido.com/

Pre-estrea de Aurora

Día: 7 de maio de 2011

Lugar: Centro Social do Mar (Bueu)

Hora: 20.00h

A sorte de Aurora está botada.

Cuestións (12) / Trampolín

A primeiros de mes proxectouse Exitus na I Mostra de Curtametraxes Galegas da Fundación Rodríguez Iglesias. Foi alí, durante o coloquio posterior, onde volveu a aparecer a recorrente idea de que as curtas non son outra cousa que un trampolín para chegar a facer unha longametraxe. E quedou patente xa que logo, o propio coloquio, centrouse no lamentable estado do cine dentro do audiovisual galego (cando a cousa debería versar sobre os avatares de levar a bo porto unha historia curta). Quede constancia de que o debate estivo ben. Despois de todo a un cinéfilo sempre lle apetece falar de cine.

É o caso que hai historias que piden ás voces ser contadas de xeito condensado. Vin no cine ultimamente máis dunha película mediocre que, de durar media hora, sería unha peza realmente redonda. Se cadra tratábase dunha curtametraxe no seu nacemento e decidiron estirala ate que apareceron todas esas estrías no guión.

Eu creo na curta como formato independente e, mailo respecto que lle teño a tódolos que ven na curta unha rampa de inclinación variable ou unha mera bobina/curriculum, penso que esta posición miña vai gañando en consistencia co tempo. Non en van, autores mundialmente recoñecidos polas súas longametraxes (Erice, Angelopoulos, Scorsese -por poñer tres-) seguen a facerlle as beiras ás producións curtas, sexan estas curtametraxes ou series. Tamén me dan a razón as últimas producións documentais de Marcos Nine, ou as dúas últimas curtas que lle montei a Alber Ponte (por poñer exemplos da terra). Ás veces o breve fai bo o dito sendo dúas veces bon.

Porque, é menos teatro un entremés de Cervantes que Unha rosa é unha rosa de Suso de Toro?; ten máis peso artístico Las Meninas de Velázquez ou as reflexións iróincas dunha tira cómica de Mafalda?

Novo enderezo

Buscando o blog de Maruxa Martínez decateime de que todo é máis doado se o enderezo do blog limítase ao nome e apelido do seu dono. Dito e feito.

Agora estamos en http://manuelmacou.blogspot.com/