Cuestións (17) / "El gallego es un rollo"

Veño saldar unha conta pendente.

Si. Matábame por dentro escoitar a un neno galego dicir aquilo de "el gallego es un rollo". Estaba convencido de que había de ser un problema de educación. Seguramente ese neno non tiña na casa uns pais que valorasen a importancia dos idiomas, con máis razón o dun propio. Vivía convencido de que necesitaban unha figura materna/paterna (ambas!) que lles lembrase que as palabras son un xeito moi doado de chegar o corazón da xente. E reafirmábame pensando no reconfortante que resultaba para min escoitar o galego cantareiro que temos os da costa, o marcado acento de interior, as mil variantes da palabra porco (cocho, rello, rancho,...).

Non. A educación non é a causante necesariamente. Na nosa familia a nai fala castelán e eu galego (maiormente). Incluso cando falamos entre nós (ela e mais eu) facemos dese cruce de idiomas algo natural. Na gardería falábanlles en galego. Aprenderon a ler e escribir con contos en galego. No colexio ao que van, unha porcentaxe moi alta dos nenos usa o galego o xogar. Nós temos o contorno moi a favor... e iso non impediu que o máis pequeno pense que "el gallego es un rollo".

É un fracaso na educación que está a recibir? Rotundamente non: o camiño non fixo máis que empezar. Pero en calquera caso hai que tomalo como un aviso e tamén como un punto sobre o que reflexionar. Unha cadea de reflexións, para sermos máis exactos:

• Os idiomas para que serven? Para comunicarnos. Alguén fala, outro escoita, descodifica e comprende a mensaxe. Maxia pura! Pois co galego que eu falo non sucede iso. Cando falo coa xente do pobo non son poucas as veces nas que non me entenden. Por que? Supoño que porque eu empecei a utilizar a nosa lingua no instituto, cando tomei un pouco de conciencia da importancia de poñer en valor os tesouros que un ten para que non se perdan. Polo tanto aprendín o galego "normativo".

• Que é iso do galego normativo? Pois "un rollo". O galego normativo é unha especie de máquina de Enigma que cambia o código cada pouco tempo: Digo "avó" por "abuelo" ou "beizos" por "labios" (négome soamente a dicir "grazas" por unha absurda ilusión miña de rebeldía). Intento estar á última nos cambios ortográficos e morfolóxicos, pero son tantos e tan frecuentes que me asoballan. Algúns resúltanme directamente infantís.

• Por qué tanto cambio? Esa pregunta lévanos a outra: Como evoluciona unha lingua? Os mecanismos son diversos, pero en liñas xerais supoño que debería ser unha evolución practicamente imperceptíbel encamiñada a satisfacer as necesidades da comunidade con respecto o idioma (incorporación de termos que abrangan as novas tecnoloxías, asimilación de certos xeitos de falar por comúns e estendidos,...). Pois non. Aquí os cambios dan vertixe: un grupo de iluminados, illados no seu cubil de sabedoría, e sempre en pro da modernidade, toman unha serie de decisións que ocasionan unha ruptura entre o galego-falante de toda a vida (o que leva anos defendendo e divulgando a nosa lingua no seu día día) e o que irrumpe no panorama coa ilusión do que defende unha causa perdida (ti e mais eu).

• É o galego como idioma unha causa perdida? Non. Pero custa soster unha lingua na que "case todo" está permitido na lingua falada e son innumerábeis as diferenzas con esta na escrita. Aquí prodúcese de feito outra desacougante ruptura: entre o galego que se permite falar e o que se debe escribir. Resumindo: "un rollo".

Acabando deixo caer polo ollo da moa novos grans dos que facer fariña, os preceptos sobre os que se asentan as continuas modificacións lingüísticas*:

1. (A lingua normativa) ha de ser necesariamente continuadora da lingua falada pola comunidade.
2. (O galego normativo) ha de ser supradialectal e lograr o maior número posible de falantes (...) que se identifiquen coas solucións acordadas.
3. O galego común debe seguir as boas tradicións da lingua galega que sexan compatibles coa maneira de ser moderna da lingua.
4. As escollas (normativas) deben decidirse de acordo cun criterio de coherencia interna, a fin de que o galego común non resulte arbitrario e incongruente.

Cúmprese algún punto realmente?

_____________________

* Todos eles aparecen na Introdución das Normas ortográficas e morfolóxicas do idioma galego (Real Academia Galega e Instituto da Lingua Galega - Xunta de Galicia)

Aquela lei non escrita

Veño de ver este vídeo (graciñas Rosana) e deume en pensar que a autoestima é unha necesidade básica. Hai quen a alimenta a base de cartos e quen a edifica no mesmo centro dunha paisaxe inventada. Sobra dicir que ambas fórmulas son lícitas (xunto a ese millón de fórmulas que quedan aquí sen citar).

O realmente inxusto é saber que a túa elección está en ocasións en mans de alguén incapacitado para ver que esas necesidades que ti tes son tan valiosas coma as súas. Alguén que di defender "o ben xeral da sociedade" malia que nela non reserve un espazo que ti poidas ocupar e no que poidas medrar.

Dígoo, claro, dende o punto de vista dunha persoa non influínte. Alguén que intentou facer a súa parte con suma perfección (non é esa a definición de artista?) e que, ao cabo, consegiu facelo soamente "o mellor  que lle foi posible".

E non, non me estou a queixar. Ao longo de dez anos (xa case once) tiven a ocasión de aprender duns cantos profesionais excepcionais e tamén, claro, dalgúns poucos miserentos. 

Vinme en todo tipo de situacións. Con cada unha das miñas decisións procurei botar abaixo aquela lei non escrita que reza: "Para triunfar [con independencia do campo] hai que ser un poco cabrón" e hei de dicir que aínda non conseguín situarme nunha posición cómoda ao respecto.

Agora vou empezar a impartir clases e a responsabilidade de formar a outras persoas é asoballante. Agardo que este rato xunto a eles nas aulas sírvalles para aprender habilidades e que estas lles axuden a seguir sen medos o seu propio camiño. Eu sigo gozando cada día do meu. E non será porque mo poñan doado (máis ben porque é para min unha necesidade básica seguilo, ademáis dunha cuestión de autoestima).

Créditos finais

Hai xa máis de dez anos que escribín "La Maraña" e esta segunda abordaxe ao guión longo foi menos doloroso. En menos tempo do esperado cheguei aos créditos finais. Axudou o feito de traballar cun material de orixe inmellorable (a novela inédita de J.J. Míguez Veiga); tamén os consellos literarios de Álex e Borja (o sistema de tarxetas realmente funciona!!!); o apoio dos máis achegados e, por qué non dicilo, a necesidade que chama tódolos días á porta de moitas familias como a miña.

Agora empeza o bo: partirme a cara por defendelo. E non determe aquí, empezar outro (agora que a engranaxe volve a estar operativa).

Fe de Erros (16) / O íntre despois

Coa máquina a pleno rendemento, planeo o asalto ao íntre despois do Xuizo Final. Con todos esos cadáveres apilándose nas cunetas, nas colas do paro, incluso algúns aos que lles sorprendeu o evento no retrete; intento evitar que me pille a nova Era preguntándome, ¡que putada!, sobrevivín. E agora que? Vouvos dicir "que"... espero que moi pronto.

Cuestións (16) / Encontrarse en París

Estancado, en pleno proceso de deconstrución personal, esfociño contra un diálogo aparentemente inocente entre William Holden e Audrey Hepburn*. Moi oportuno. Están a maquinar un guión e chegan a conclusión de que todo proceso de creación ten que ver con Frankenstein.

Todos somos o bo de Viktor, e aí andamos, a xuntar pezas (algunhas delas fermosas, outras en avanzado estado de descomposición), cosendo, grampando, electrocutando, procurando que ese enxendro se pareza (polo menos) a algo de aspecto humanoide.

Cae a noite e un raio fende o ceo. Percorre o cable eléctrico, penetra nos electrodos e "esa cousa", tombada na mesa de operacións, convértese no epicentro dun terremoto de espasmos (fume artificial e luz parpadeante mediante -se fose necesario crear un ambiente máis irreal e opresivo-).

Extenuados, apurámonos a tapar... "iso"... cunha saba. Temos medo do resultado, porque sabemos que soamente hai dúas opcións: que namoremos del ou que teñamos que despezalo novamente.

Cando é unha proposta artística, a deconstrución doe... pero pouco (e cura pronto). Cando o que estamos a desmantelar é un propio... A saba pode ficar aí, enriba nosa, durante semanas e semanas. ¿Certo ou non certo?

_____________
* "Paris, When It Sizzles" (Encuentro en París) comedia romántica de Richard Quine (1964)

A enfermidade do creador / Follas Vellas (1)

Onte falei por teléfono con Abi. Reconfórtame conversar con ela. Xuntos soñamos durante horas (case sempre son horas) proxectos teatrais con monicreques de dedos ou con frascos de pastillas, bañeiras e secadores de pelo. Tamén soemos deixar tempo de ensoñación aos duetos, á crítica e á análise da propia forma musical.

Todo é tan intensamente terapéutico que finalmente se produce o efecto rebote. Esa necesidade que sempre me empurrou a garabatear nun papel ou a fedellar cunha cámara, sacia o seu apetito co placebo das palabras faladas, e adormece así entre as imaxes das paisaxes oníricas que entre os dous creamos.

Sinto que debo loitar, unha vez máis, contra a insistencia do tempo de me transformar nun Ideólogo. Un ser centrado en parir ideas e non levar a termo ningunha delas. Sobre todo porque xa sei como remata o conto.

Nas fases terminais da enfermidade, o Ideólogo dexenera nun estadío de Xestador Tántrico. As ideas (aínda uterinas) serán de cada vez máis ténues, ou tan luminosas como fugaces (que para o caso incluso é peor). Enquistaránse moi fondo, amoreándose sen orde, devorándose unhas a outras. Un banquete aberrante ao que soamente asistirei como mordomo, presente no momento de abrir a comporta e ofrecerlles unha nova vítima. Aí vos vai! Un sacrificio no que, finalmente, nin tan sequera terei ningún tipo de voluntariedade.

Hoxe, celebrando o Día das Letras Galegas, e para que non morra pasto doutras ideas, comparto unha que xestei hai unha chea de anos. Moi importante para mín no seu momento. Despois de ler a Beckett, decidín crear o meu propio Fin de partida. Era este:

CoraSons en Cineuropa

Resulta que o traballo deu o seus froitos. A longametraxe documental "CoraSons" (de Paco Abelleira), na que traballei como montador, será presentada na XXVI edición de Cineuropa.

DIA: Xoves, 15 de novembro
HORA: 18.00 h
LUGAR: Salón Teatro (Santiago de Compostela)

MÁIS INFORMACIÓN: Préme aquí

Quen nolo diría a principios de xuño. Foi entón cando tivemos as primeiras tomas de contacto e, teño que recoñecelo, antes incluso de ver as imaxes, soubo Paco atraparme contándome a historia dos CoraSons e a solución visual que quería darlle:

Páxina de facebook causante de todo este lío

Tomando como pretexto as fotografías e escritos que Isabel Leal veu colgando na súa páxina "Quem ve coraçoes" de facebook, un grupo de artistas (pero sobre todo un grupo de amigos) deciden poñer música á exposición que ten lugar na Casa das Crechas (Santiago de Compostela).

O que viría despois, penso que soamente é comprensible vendo o documental. Concertos en Galicia e Portugal e ata 40 músicos (e non músicos) implicados. Artistas do calado de Uxía (voz e alma mater do proxecto), Carlos Blanco (actor e condutor nos concertos), Magín Blanco (compositor dun bo número de temas), Budiño, António Zambujo, Couple Coffee, João Afonso,... Pero tamén arquitectos facendo a percusión, carpinteiros que son compositores, actores que ademáis son cantantes, e ate cardioloxistas (fermosa coincidencia, non?) poñendo voz a cancións sobre o corazón.

Tan especial como soa.

Como afrontar 16 horas de bruto? Do único xeito que coñezo. Dándolle a play. Durante a primeira semana, mentres Paco loitaba coa "parte narrativa" do documental, eu limiteime a ver e intentar comprender todo o que eles viviron mentres gravaban a preparación do disco (porque tamén haberá disco) e o propio concerto na Arousa.

Fotograma do teaser con Tatán R. Cunha e Xoán Curiel

Despois chegaron meses de edición nos que fomos desenvolvendo e definindo os bloques temáticos e, en paralelo, editando os temas musicais do concerto que servirían de fío condutor da narración. Xa por último recrearse cos recursos, currarse as transicións (graciñas Isabel por esas magníficas fotos!!!), mesturar a gravación do disco, ensaios e concerto e comprobar que todo aquilo que Paco Abelleira quería contar, ademáis de atractivo, tiña sentido. 

Conseguido? Penso que si. Pero haberá que agardar pola resposta do público.

Quédame pena por temazos como o "Desafinado" dos "Couple Coffee", ou o momentazo do gran Quico Cadaval no concerto do Maus Hábitos (Porto), que ao fin quedaron fóra da versión definitiva, pero penso que temos un documental cálido e emotivo. Espero que poidades velo en Cineuropa (xa me contaredes) e espero poder presentalo en Bueu proximamente.

Fotograma da película cos agradecementos

O meu agradecemento especial aos familiares e amigos que saen neste fotograma, porque co seu visionado axudaron a redondear o documental e sen algún deles non tería dado coa tecla no After Effects. Graciñas!!!

Un conto sen conto

Os nenos róubanche o corazón... e o tempo. Ves cara atrás e levas un ano sen escribir. Pero para compensar, os momentos creativos multiplícanse exponencialmente cando tes que inventar un "conto sen conto" durante a merenda, ou atopando unha solución a catástrofes naturais do tipo "hai un moutro na habitación". Pois si. Así é a miña vida ultimamente:

Un, dous, tres.

Érase unha vez...

Verde, azul, marrón.

Dous patos, un león.

Hai que compartir.

Non sei quen empezou.

O debuxo é para min?

Pipí no pantalón.

Que é? Por que?

Pídello aos Reis.

Fai caso a mamá.

Quérovos. Ata mañá!

You Know Where I Am

Din que para conseguilo, hai que perseguilo.

É paradóxico valorar sequera un cambio de sector, cando un defende a profesión (penso) con entrega e dignidade. Así que intento reafirmarme en cada edición, poñer cariño en cada fundido e encadenado; e intentarei seguir realizando dez cortes no plano, por cada vez que escoite que todo está moi mal e vai a ir a peor.

Polos amigos que fun facendo nestes anos; pola xenerosidade de quen colabora nos proxectos propios; polo risco dalgúns traballos; pola liberdade á hora de editar e o reto de conseguilo do mellor xeito posible; por esa chamada de quen pensou en min como profesional; por todo iso sigo adiante e hoxe teño o pracer de compartir o trailer de You Know Where I Am, a nosa primeira aventura curta intercontinental.

Un trailer que non sería o mesmo de non asistir, o pasado 11 de agosto, ao concerto de Trampoline en Bueu. Dende entón teño o convencemento de que este grupazo fai boa música, bos directos e (para mostra un botón) magníficas bandas sonoras. Graciñas pola vosa disposición.

YOU KNOW WHERE I AM (TRAILER)

Fóra de contexto

O vigor das palabras soamente o dicta o tempo. Remexendo no meu "cerebro externo", un caixón desastre no que gardo aquilo que me parece importante, atopo un recorte do xornal, cunhas letras escritas hai anos por Fátima Chamadoira, autora de "Sin el permiso de Dios":

Frase de Fátima Chamadoira extraída do Faro de Vigo

Unha sentenza que, sacada fóra de contexto, encerra todo o que a min me motiva a achegarme a outros para ler, ver e/ou escoitar. E finalmente empúrrame a crear eu mesmo.

A música amansa os corazóns rebeldes

Desconecto a tele con ardor de estómago.

Prima de risco.

Os riscos de ser un lixo nas poutas dun primo.

Na miña retina un cocktail de lumes forestais ao son de "yo soy español, español, español".

Un país que se vai ao carallo mentres chimpa extasiado tralo pase definitivo de Iniesta.

Hora de traballar.

Uns intres de espera e despois "play".

Hai traballos que te poñen en paz co mundo.

Hai sons que latexan con forza dentro dos coraçãos.

CoraSons, unha longametraxe documental luso-galaica, escrita e dirixida por Paco Abelleira, na que teño o orgullo de participar como montador.

Aí  vai o primeiro teaser.

Manuel de Bueu, que fai curtas

Éncheme de orgullo e satisfacción... Tranquilos, non me carguei ningún elefante.

A nosa Aurora foi seleccionada para competir no festival galego de curtas por excelencia, o IX Festival de Cans (Porriño). Se asistides á inauguración do festival (23 de maio -non se precisa entrada-) ou á proxección (26 de maio -con entrada-) por aló andaremos.

AQUÍ A PÁXINA OFICIAL

AQUÍ A VENDA DE ENTRADAS

AQUÍ AS DOCE CURTAS FINALISTAS

Ademáis estamos con Aurora a concurso no Festival Angelika Cinema Lounge (Madrid).

A presentación da curta correrá a cargo de Alber Ponte, e aquí dan premio do público asistente. Así que se andades desocupados por Madrid o día 16 de maio ás 21h, non vos cortedes e asistide para votarnos (aínda que a curta non vos guste un carallo). Necesitamos pelas para facer outra carallada audiovisual e non podo saquear novamente á miña muller (que non me deixa nin sacar o tema). Non vos cortedes e pasade a información aos vosos contactos, seguro que algún vive en Madrid.

AQUÍ A PÁXINA OFICIAL 

AQUÍ AS CURTAS FINALISTAS

Graciñas aos que co voso esforzo, traballo e comprensión axudáchedes a que hoxe sexa un home feliz.

F de FRAUDE

Busco nunha charqueira aos grandes, coa intención de retratarme no deformado trazo da súa sombra. Máis non son quen de ver directamente a luz que emiten (menos aínda de entender a fraxilidade do mecanismo que produce tal efecto).

Amólanme as identidades fraudulentas:

Os falsos modestos, autoconscentes da súa valía, ávidos predadores de eloxios que regalen os seus oídos.

Tamén os comerciantes de fume, tan comúns como miserentos e mediocres; agochando sen pudor no seu curriculum fedorentas mentiras: "director, guionista, realizador e montador". Ha!

Amólanme todos eles... e os que lles dan corda. Fágome vello.

Desexos (8) / Cicloxénese

Supliquei durante meses, con vehemencia case irracional, por unha cicloxénese explosiva que mudase con virulencia a orde das cousas neste deserto travestido de aldea.

Esquivando ramallos, camiño do último día de traballo, vexo pola xanela do coche e onde unha vez dixen vello, agora desexo poder dicir novo. Entendes o que digo?

Fe de Erros (13) / Tricaster

Ante a tentación de sentirse importante realizando unha serie de televisión aos mandos da Tricaster, os mesmos distribuidores do produto lémbranche graficamente que o teu traballo pode facelo un neno de primaria (está por ver se incluso un gorila de lombo prateado). Por sorte, a reforma laboral aínda non permite contratar a ningún dos citados. Pero ao tempo.

Estudante manexando unha Tricaster

"Calmar el alma"

Empecei Las Montañas del Olvido de J.J.M. Veiga e, ao momento, viñeron a min as mesmas sensacións que ao ler Dune de Frank Herbert, ou ao ver por primeira vez o Episodio IV de Star Wars. Esa cousa de estar ante un universo totalmente descoñecido que se vai explicando por si mesmo a medida que se desenvolve a historia.

Non nos espetamos contra unha gran parrafada inicial destinada ao lector, coa fin de contextualizar o espazo e o tempo. E iso encántame. A orde dese novo mundo, o xeito de convivir as moitas especies que o poboan (as opinións que teñen unhas doutras...), as relacións político-militares, dedúcense a medida que cotilleamos nos diarios que tecen a novela. Obriga a unha lectura activa e, señores, como gusto diso!

Se cadra, o único punto na contra é o de contar cunha gran cantidade de personaxes e localizacións interrelacionados. Cousa que dificulta por momentos a tarefa de ubicalos dentro dunha historia que, como dixen, se nos mostra en fraccións a través de diarios.

Subir Las Montañas del Olvido non foi un camiño doado para min (houben de sortear os obstáculos da miña visión dobre). E, así a todo, foi un placer ler. Mérito da novela, como non.

Para amantes das escaramuzas militares, da Natureza, da Filosofía e da boa Literatura en xeral.

Como di o cabrón de Kalmarsiam: "La vida puede ser corta o larga, pero siempre, si uno pone todo su empeño, tenemos un tiempo para aprender de los errores, otro para añorar la venganza y finalmente un momento para actuar y calmar el alma." Graciñas por calmar a túa escribindo.

Fotograma da nosa curtametraxe Aurora, cos tres referentes
literarios do protagonista: Bob, Suso e Juan

Fe de Erros (12) / A voltas coa lingua

O pasado 24 de Xaneiro deixei no foro do blogger un fío cunha solicitude:

Premer na imaxe para ampliar

Hai algo máis dunha semana houbo resposta. Non foi nin de lonxe a desexada, pero polo menos haiche feedback:

Premer na imaxe para ampliar

E para facer un pouco máis de feed, tamén houbo contraback:

Premer na imaxe para ampliar

Un autorretrato, dous retratos, tres retratados

Hoxe Aldara retratounos á súa nai e mais a min. Tamén a si mesma. O parecido interior é abraiante.

Papá e Mamá

A min pintoume azul. Como me calou! Eu vexo no seu papá debuxado a un pitufo. Un home pequeno que quere asemellarse grande utilizando un xersei de colo alto (vaia idiota...). Case sen ollos porque non ve (será polo desprendimento de retina?). Case sen boca porque ten serios problemas de comunicación. Azul celeste, como non podía ser doutro xeito. Cianótico porque lle custa respirar abafado polas dúbidas existenciais e por outras dúbidas moito máis importantes (as que tecen o seu día a día).

Claro que o mesmo ela, aos seus catro anos, aínda ve en seu pai a unha especie de Dr. Manhattan, un semi-deus que ten resposta para todo, que cura as feridas cun bico, que lle saca chocolate das orellas por arte de maxia.

Á súa nai pintouna multicolor. E aí é onde demostrou ter psicoloxía. As mulleres son máis complexas e iso salta á vista. Hai amarelo nas fazulas, rosa, verde;  Fíxome rir o dos ollos vermellos (e que ninguén pense mal). Non son de ira, son polas noites de insomnio por mor do can.

Aldara

Aldara retratouse coma un sol con patas que é. Un sol bicolor. Con menos cores que a súa nai pero coas complexidades dunha muller medrando nela xa. No debuxo reflexou as súas dúas caras: a verde, que ocupa case todo o espazo, e que ven sendo a Aldara boa e obediente, cariñosa, rebulideira, presumida, alegre e sentida, faladora; e a rosa, a Aldara dos días raros, a que chora sen sentido e métese co seu irmán. E finalmente pintouse o corazón azul celeste, porque aínda que papá non pensa lavar o cerebro a ninguén... o Celta é moi grande, carallo!!!!

Pozo

Hai meses nos que costa manter o optimismo.

Tocoume facer os papeis do paro. O primeiro día cheguei aos dous minutos de abrir e quedei sen número.

- E non podo facer todo isto a través de internet?

- Es que tiene que entregar los documentos que faltan.
- E a que hora veño?
- Pues a primera hora.

- Desculpe? E que hora é esa?

Entendín todo ao día seguinte, ás portas do edificio do INEM. Facía frio e era cedo, moi cedo. Case hora e media antes de que abrise o garito. Pero é que somos moitos. Somos parados de carallo... Coñecín a unha rapaza, ela viña de segunda volta tamén. "Amigos na cola do paro", chamoume. Agardamos dende a famosa "primeira hora" ata a maldita "última hora". Tomamos un café, falamos de fútbol, de cine (inevitable), da vida na Coruña. A miña sólida tapadeira de tímido ao descuberto nunha triste mañá. Ah, un inciso: podía ter feito a xestión a través de internet. Gracioso, non?

Fun ao oculista polo do desprendimento de retina. O tipo non viu o volante, non preguntou nada, limitouse a sinalar co dedo unha banqueta mentres a súa enfermeira prendía a pantalla luminosa con formas:

- ¿Dónde tiene la abertura?

- Arriba, dereita, dereita, abaixo, dereita, arriba.

- Ves perfectamente, puedes irte.

- É que de preto, ao ler, vexo dobre. De lonxe non teño problema.

- Pero los miopes vemos bien de cerca, nuestro problema es de lejos. Quítate las gafas para leer. Puedes irte.

Un mes de incertidume agardando polo veredicto do puñeteiro especialista e vai e dime que quite os lentes para ler. Saír de alí foi comparable a ver a sexta tempada de Perdidos: Frustración crecente e ganas de matar.

O noso can pasou seis noites chorando sen parar, sen deixarnos durmir. Despois pareceulle pouco tempo e tamén chorou durante o día. Levámolo á veterinaria e seica ten ansiedade, unha especie de consecuencia do síndrome de separación canina. Que non entendo moi ben a santo de que lle entra un síndrome de separación, xusto no momento en que estamos todo o día na casa con el. Igual non ten o síndrome ese e o que lle pasa é que sinte que invadimos o seu espazo vital, con tanta compaña. Resumindo, despois de tres días nos que os ansiolíticos (baixo receita veterinaria) non deron resultado positivo algún, agora vése moito máis tranquilo. E nós levamos tres días seguidos durmindo (que non é pouco).

Conectei un iPod ao meu mac. Aínda me pregunto por que. Nin sequera teño iPod. Sincronizou, procesou, actualizou, xestionou e cascou o disco duro. Ah! e, culpa miña, non tiña copia de seguridade de canta morralla tiña metida nel. Leveino á tenda oficial en Coruña.

- El disco duro no funciona.

Grazas señor porque estos técnicos sempre dan co problema! (sic). Aceptei un cambio de disco duro con intento de recuperación de datos por un non moi módico prezo. Quedaron de chamarme hoxe os ladróns do Replay para dar contestación ao problema, pero será mañá. Ou igual están a agardar para que, definitivamente, empece Febreiro con mellor pé.

Xaneiro, aló fuches. Unha cousa teño clara: non te botarei en falta :)

Obituario de asuntos pasados

Ampliar para ver as miñas estrelas frikis

Este foi o ano no que Aurora se levantou e andivo; da chegada de Sexyboy (mátasme con eses ollos! vamos queimar Vigo xuntos meu!!!); o ano da familia emigrada en terras alleas; da calma chicha en Cerceda; dos cambios nos máis cativos da casa; dos proxectos que se farán o vindeiro ano; dos amigos conservados e os novos atopados; das crises existenciais varias; do desprendimento parcial de retina; da Terbutalina; Klaus & Kinski; El Árbol de la Vida; Juego de Tronos; American Horror Story; e esa tenda tan chusquiña de comics en Santiago de Compostela.

O vindeiro ano é unha páxina en branco e preciso da vosa axuda para escribir unha boa historia! Boa entrada no 2012!!!