Cuestións (8) / O muro

Incluso aquilo que é un divertimento as veces endurece, faise máis e máis rexo. Con desacougo un pregúntase se o único que o rodea é o aire e mais os ladrillos do muro que o atrapa. Hai alguén aí?

A Caixa Curta (o ano do paro)

Esta noite de premios galegos do audiovisual non negarei que agardaba un recoñecemento ao traballo feito na serie documental A Caixa Negra. Sobre todo como compensación ao trato dubidosamente cortés brindado a este proxecto por parte da nova dirección da TVG. Un programa ateigado de aleatorios cambios horarios e absurdas polémicas. Porque, a pesares do que se teña a tentación de pensar, aínda non chegou o día que se poida falar de todo nesta terra.

Agardaba un recoñecemento para A Caixa Negra que non chegou. E case foi mellor así. Porque a dedicatoria dos compañeiros de Onda Curta (que foron os que nos arrebataron o premio ao mellor programa) foi unha fresca brisa de sensatez.

Dedicáronlla a tódolos parados. E moi especialmente a aqueles que o están a pesares de ter feito un bo traballo, recoñecido e necesario. Non en van (oh ironía!) Onda Curta, Miraxes, Botarse ao Monte e A Caixa Negra, o mesmo ano no que foron nominadas, pasaron a formar parte doutra nómina con moito menos glamour que é a lista de programas extirpados por esta nosa Televisión de Galicia.

E gustoume especialmente unha cousa que dixeron os premiados: "Seguimos querendo á nosa televisión pública (aínda que ela non nos queira a nós)". Graciñas compañeiros por roubarnos o discurso. Se cadra non había ser moi distinto se nolo dan a nós ou aos amigos de Miraxes.

AARÓN - Marcos Nine (2009)

Premio Mestre Mateo á mellor Obra Experimental

Mascotas do Audiovisual

Fragmento do cartel de Santos, película montada por Diego Macho.

Esta semana acordeime de Diego Macho, ex-montador dunha xa desaparecida empresa de audiovisual (¿?) na que traballei.

Incorporouse o luns un rapaz de prácticas. Traía o medo debuxado na cara e tres palabras contadas ben atadiñas dentro da gorxa. Observaba todo como o fai un paciente no quirófano momentos antes de ser operado; como un hamster que sae da caseta para inspeccionar a nova roda que lle acaban de instalar na xaula.

Falamos brevemente da escola e do que esperaba atopar no audiovisual. Intentei (xuro) non ser sincero ou explícito en exceso. O xusto para ferir coa verdade sen romper un soño.

Non penso que queira seguir os pasos da montaxe. Amablemente dixo que lle gustaba bastante, o cal pódese interpretar como que lle gusta bastante pouco, case nada. Non o digo como reproche. Insisto en que foi extremadamente amable cando o dixo (se cadra mostrou tanto tacto coma o meu ao dicilo).

Estes dous días serviron para que se relaxase un pouco e empezase a aflorar o profesional que quere ser. Polo pouco que sei, gústalle ver series e escribir. Gústalle (basicamente) a ficción. A ver se ten sorte e pode enganchar algo relacionado co tema.

Como non, acordeime de Diego Macho, o montador que me viu chegar, coa miña cariña de hamster e toda a ilusión posta neste medio ao que non lle perdín o gusto co tempo. Agora entendo un pouco máis como se sentiu el. E agradézolle que fose levemente sincero (o xusto para ferir sen romper un soño). Graciñas Diego, téñoche ganas de volverte ver.

Maldito fanático apaixonado

Hai uns días vin o documental sobre Pablo G. del Amo, montador de xoias como La Caza, El espíritu de la colmena, El Sur, Tasio ou El viaje a ninguna parte. Dicía o bo do home nunha conferencia: "no concibo esta profesión, permítaseme la cursilería, sin amor".

Sei que esta frase é aplicable a calquera actividade, dende un fontaneiro a un funcionario da Facenda. Pero coido que na nosa profesión esa expresión adquire un significado especialmente dramático.


Nas nosas mans (nunca mellor dito) está, en parte, conservar a vida que as imaxes traen da rodaxe. E engadirlle, na medida do posible, aqueles matices que agochaba o guión (por iso é tan importante lembrar as sensacións extraídas da súa primeira lectura). Podemos lograr que unha secuencia sexa memorable engadindo unha mirada, un silencio, ou suprimindo unha liña de texto (sempre co beneplácito do director -claro-); ou podemos dinamitar unha gran secuencia ao non atopar o ritmo axeitado. A clave: o amor ao traballo e non ter medo de xogar e gozar co propio xogo.

Pero ese amor ao cine penso que non sempre é comprendido. Ás veces, nas conversas cos amigos, noto que perciben esa paixón como un posicionamento radical. Empeza a ser costume escoitar como me chaman fanático. Eles dirán que cando o rio sona, auga leva. Eu farei ben en preocuparme se un día o rio seca.

Sen ou mal sinal

Hai dez anos unha psicose pandémica chamada "efecto 2000" fixo que temesemos pola nosa integridade física ao prender o 386 na mañá do día 1 de xaneiro. O tal efecto foi, nunha escala de 0 a 100, despreciable.

Non podemos dicir o mesmo deste apagón analóxico. A Televisión Dixital, pese a ser Terrestre, vése que non está preparada para terras áridas como as de Cerceda (por poñer un exemplo). Hai semanas xa nas que a única programación que nos chega correctamente é unha serie que se emite de luns a domingo (a todas horas): "Sen ou mal sinal". Dende "Sálvame" non vira un produto televisivo tan prescindible e excesivamente estirado.

Pese ós tombos, ó continuo discurso entrecortado, á goyesca imaxe pixelada (nada máis lonxe da calidade dixital da que falaban os folletos que nos chegaron á casa e que narraban poéticamente as delicias de abandonar o analóxico) conseguín congratularme cos oito premios que acadou esta noite a "Celda 211". Sen ser adorador de Vaca Films, sempre é bo confirmar que se pode facer ese cine en España, e máis aínda que é rendible e premiable.

Como dixo miña nai: Galicia está no máis alto. Será por iso que non acaba de chegar ben o carallo da TDT. Agora que estamos ben arriba, queira dios a hostia non nos deixe tesos e sen emisión en dixital.

Fe de Erros (8)

Ano novo, proxectos vellos.

Os escaladores saben moi ben que para acadar unha meta é preciso avanzar e volver sobre o andado. Pódese dicir que soben varias veces a montaña antes de ver o mundo dende o cumio.

Pois iso, Como se fixo Cafés de Papel:

De profetas e aparellos de pesca

Ninguén é profeta na súa terra. Veño remoendo niso dende mediados do Nadal. Pódese dicir que arrastro esta teima dende o ano pasado (valla 0 chiste sen gracia). O 16 de Decembro, Fecimo* presentou da man do seu presidente José Bangueses, unha edición de "O Bichero" que recolle algunhas das tiras cómicas de Luis Davila.

Ninguén é profeta na súa terra e case compréndese: os mais vellos non poden esquecer que Luis é ese cativo que aprendeu a dar os primeiros pasos esfolando os xeonllos polas rúas do seu pobo; os compañeiros de pupite recoñecen a Davila naquel rapaz que caricaturizaba a profesores e compañeiros; e os que non o coñecen simplemente pensan que dun pobo como Bueu, que ten máis vogais que consonantes, cousa boa non pode saír.

Ninguén é profeta na súa terra. E por iso tivo que ser Bangueses (alguén máis achegado ás cálidas augas termais de Ourense que ás xélidas augas salgadas do Morrazo) quen vira en Davila a un artista que aprendeu a andar entre a súa xente e a observar o mundo dende fóra (cun sorriso -para maior gravidade-); alguén que soubo tirar partido desa afección súa de darlle ao lapis para convertila nunha profesión.

Por iso, e a pesares de ser da familia, a pesares de que ninguén é profeta na súa terra, é o seu dar á noraboa a Pepe pola iniciativa, e tamén (claro) a Fecimo por deixarse liar e a Luis Davila pola súa xenerosidade. Ogallá saquen máis edicións do seu traballo. Bastante irónico é xa que unha Federación de Comerciantes sexa a que, con moito criterio, dera o primeiro paso.

_________
* Fecimo - Federación de Comerciantes e Industrias do Morrazo.

Desexos (6) / DOS mejor que UNO

Novas esperanzas, vellos propósitos e lembranzas (moitas lembranzas) faranse as beiras nunha das noites máis especiais do ano. Este 2010 agardo sexa para vós (como mínimo) tan pleno como o foi para min o 2009. Bicos mil e graciñas a todos por estar, por redondear o meu 2009.

________
P.S. Hai uns días recibín un e-mail dun gran mestre e mellor amigo, que me confirmou como os desexos cúmprense máis veces das que pensamos. Graciñas Arturo. Por todo.

Portada dun traballo que fixen en 8º de EXB

Fe de erros (7)

Lembro cando soñaba con formar parte dunha compañía de teatro, moito antes de coñecer as delicias do cine (da montaxe) na Escola de Imaxe e Son. Entón era un actor valente. Moi bon, por certo. Capaz de actuar e dirixir a un nivel extraordinario. Vaia bosta máis gorda. Vése que con menos anos, menos apretan tamén as exixencias e máis xeneroso se é na consideración dun mesmo. Pero o mundo evoluciona cunha arritmia vertixinosa e pasa por riba de nós asoballándonos. O tempo pon a cada un no seu lugar. Carallo, é que é verdade.

Un día empezas a dubidar do teu tamaño. É un xiro doloroso, pero necesario. Aceptas que cunha boca tan pequena non pode comer un o mundo todo e tomas a decisión de falar en voz baixa. Cos pés percibindo o chan por vez primeira, avanzas a tombos nunha dirección, pregando que sexa esta a correcta. Agora pensas moito máis cada paso, se cadra porque agora tamén sintes as pedras do camiño. Crúzaste con xente que pasa voando por enriba de ti acarrexando a súa propia mentira e pisándote a testa ás veces. Extraordinarios.

Admito que soñei con dirixir películas, tamén con actuar nunha compañía. Soñei tantas parvadas que cheguei a esquecer que o que realmente necesitaba eran o cine e o teatro, non esa imaxe amorfa de min mesmo: un home-elefante que se cría Adonis.

Circo e mentiras

Tema: Sad Waltz * Intérprete: Michael Ford

Un circo é unha familia. O lanzador de coitelos traballa coa súa muller. Diana é preciosa. Cando el a ata sobre a area circular, noites de caravana pasan pola súa cabeza. Ela olla cara arriba, a boca aberta da carpa. Polo burato entra un aire fresco que se mestura co abafante alento dos espectadores. Ela fala silenciosa cun deus no que non cre, mais os seus beizos soamente tremen. Recorda. O día de montaxe os artistas descansan. Ela desaparece unhas horas e, preciosa, comparte co mago os caprichos do seu corpo. Unha truca. O seu home, na cociña, deixa a pedra de afiar sobre a mesa. Apreta as mans. Redobre de tambor. O público agarda coa respiración contida. Cos ollos vendados o lanzador acariña o filo metálico dos coitelos. Lanza o primeiro e o aire zoa. Pam. Os outros coitelos caen da súa man e chegan ao chan moito antes de que un berro común inunde o espazo. Coa mirada aínda no ceo ela xa non prega. O lanzador de coitelos tira a venda dos ollos. Diana. O vestido dela muda de cor á altura do corazón. Non é un asasinato, non, pensa. Soamente un accidente laboral. Que chiste tan malo. Os paiasos, detrás do telón, reteñen ao mago que esnaquiza o seu sombreiro de copa. Fin do espectáculo. O lanzador, chorando, corre a desatar a esa preciosidade. A súa muller. E ela... ela ascende cara a boca da carpa, buscando aire fresco.

Use Your Illusion

Este mes que entra cumprirase outro soño. Agardo paciente a que se materialice. Se puiden co paso dos anos sinto que podo co paso dos días. Non estou ansioso, mais si ilusionado.

A ilusión é a única capaz de abater esas ideas nas que un se ve moi, moi pequeno. Ideas que teorizan con non poder acadar o teu soño se naceches nun pobo; que maliciosamente insinúan que un non é ninguén e que polo tanto nada se pode facer; que xogan a compararse con outros que chegaron antes á mesma meta.

Este mes que entra inicio a montaxe dunha longametraxe. Gracias* ao tempo que decidiu agasallarme cunha nova alegría; á familia que me concedeu a posibilidade de escoller un camiño diferente ao que eles mesmos vían como "o camiño bo e seguro"; aos amigos que sendo poucos fan tanto ruido e dan tanto e tanto cariño; aos que visitan este recuncho e aos que nos citan nos seus propios, porque eles manteñen prendida a única chama que necesita un home para tocar o seu soño: a ilusión.

Acabei de escribir e permanezo en silencio durante un breve instante. Releo e agardo. Paciente. Non estou ansioso, mais si ilusionado.
____________
* Polo momento négome a escribir "grazas" polo falso que me sona.

Nena da praia

Na ponte do Pilar visitamos Asturias (concretamente Luarca). Tanto a costa como os pobos de montaña (no interior) son verdadeiro arte natural. Aló xestouse esta micrometraxe feita coa cámara de fotos.

NENA DA PRAIA

Tedes a disposición os subtítulos para a versión en español.

Animalario

Hai un par de semanas fun ao cine con Martin, único ser humano no mundo (a día de hoxe*) coa capacidade de sacarme da quietude de Cerceda para gozar da carnicería de Malditos Bastardos. A cousa é que nun deses parlamentos ególatras nos que tanto se gosta Tarantino, un dos protagonistas pregúntase por qué nos dan noxo as ratas e non así os esquíos, que son practicamente iguais (agás pola cola).

E niso o bo de Quentin leva razón, porque hai animais socialmente ben (e mal) vistos dependendo da cultura á que pertenzas. Porque, falemos claro: quen de vós quixera ser porco, cascuda ou lesma? Mais, ai, que boíñas son as formigas que traballan a reo, que bonitiñas facendo as súas ringleiras, sorteando obstáculos, portando dez veces o seu propio peso. Que feitiñas e como se organizan.

Sexa como sexa, son consciente de que o proxecto de deseño que vos quería recomendar nesta entrada, non tería posiblemente o mesmo tirón se chega a chamarse o porco amarelo, a cascuda vermella, ou a lesma multicolor.


Hai un ano, a xente de La hormiga azul empezou a crer nas súas inquedanzas e a publicar pequenos traballos reunidos nun fanzine. Se cadra víronse identificados coas formigas porque xuntos tiran máis partido de si mesmos como individuos; ou porque agochan no máis profundo, onde normalmente o ollo non chega, un universo único e abraiante (quen sabe!).

Deixo unha ligazón permanente por se queredes colaborar con eles ou, simplemente, visitalos de cando en vez para comprobar que a comunidade segue viva, aló no formigueiro. Eles, cada tres meses, compartirán a súa arte con todos nós sen prexuizos polo feito de sermos porcos, ratas, esquíos, cascudas ou lesmas.

_____________
* Admítense invitacións.

Tragando area

Teño a necesidade de saír deste dique seco.

Hai meses que debo re-dixitalizar Aurora e non lle atopo o momento. Unhas veces é a vida mesma e outras a desidia as culpables de que a día de hoxe o proxecto se atope no mesmo semáforo en vermello que estaba onte.

E a situación tenche as súas consecuencias. As máis inmediatas son a ansiedade e o bloqueo. Síntome incapaz de escribir nada novo mentres Aurora non cobre vida definitivamente. É unha sensación como de estar retendo a respiración a moitos metros de profundidade, baixo o mar, cando hai xa varios segundos que non aguanto máis. Teño a certeza de estar defraudando aos que se deixaron a pel na rodaxe e son demasiado frecuentes as noites nas que me acompañan os soños repetitivos de guións patéticos xa descartados.

Co cambio de vivenda deixei atrás unha cidade que me activaba con cada pintada, con cada conversa anónima, deixei atrás ecos de coches e a inercia de escribir para contalo. Perdón.

Volver

Volver... polo pracer de dar voltas e retornar buscando unha ollada cómplice.
Volver... coa fin de transformar sutilmente ao xeito do Sol que tinxe de cores o ceo.
Volver... para cuspir o que non foi dito coa esperanza de que pague a pena que alguén o lea.
Volver, con la frente marchita...

Volver o que se di volver... en setembro.

Martin e a habilidade (Amor/odio)

Martin mantén coa súa habilidade instinctiva para crear pequenas xoias unha relación de amor/odio que ben debera caer do lado do amor. A Martin pásalle coa súa habilidade o que a nós (xente de costa) co mar: a forza de velo aí, acabamos por pensar que non é maís que auga salgada. É un clásico que teña que vir alguén do interior a lembrarnos, coa boca desencaixada, a inmensidade dese azul marino.

Cada vez que vexo un traballo de Martin DeSoto pregúntome por que non se atreve a facer (con tempo) unha curta/longametraxe de animación. Crédeme, necesitamos que alguén como Martin se atreva a despoxar de toda inocencia aos "recortables" nunha das súas historias.

Este breve tesouro que artellou para nós é a intro de animación de Teatro Scaenae. Inspirada na tradición europea de teatros de papel e utilizando ademáis a imaxe do primeiro trávelling (filmado por Billy Bitzer no metro de New York en 1905).

Enorme. Graciñas.

Fe de Erros (6)

Adoito manter unha dura loita contra da miña predisposición a pensar a priori. Por iso cando se produxo un cambio de directiva na Televisión de Galicia (produto dun cambio de tinte político no goberno da Xunta) decidín deixar distancia e valorar coa maior neutralidade posible a sorte de A Caixa Negra*. Entre outras cousas porque traballar cada día no proxecto, prívache dunha obxectividade que por outro lado (como xa dixen) case nunca se ten. Pero a cronoloxía dos feitos está a ser bochornosa:

15 de Maio de 2009 - Unha TVG aínda rexentada polo anterior goberno social-nacionalista estrea A Caixa Negra situándonos na parrilla ás 23:10h (xusto a continuación da exitosa Matalobos**).

Despois de tratar temas quentes como A Operación Nécora do narcotráfico ou O Casón, un barco que embarruncou na costa galega cunha carga perigosa e acabou estourando, chega o momento de falar de Vacas Tolas.

02 de Xuño de 2009 - Ese martes a nova directiva da televisión autonómica decide substituír o programa de vacas por unha de vaqueiros, que viva a sorna galega! Puxeron no noso lugar unha boa peli: O xinete pálido de Clint Eastwood. E aquí empeza o circo.

Do 03 ao 06 de Xuño de 2009 - Os medios de comunicación fanse eco da noticia. A sombra da censura empeza a sobrevoar San Marcos, sobre unha TVG que ten unha directiva de dous días de vida (pronto empezamos). Sucédense as mentiras dos gobernandes, as declaracións cruzadas cos gandeiros e a nosa perplexidade (despois de todo o programa non era para tanto***).

Núñez Feijoo, que durante toda a pre-campaña fachendeou de demócrata e transparente, afirma que a motivación para retira-lo programa é o profundo problema lácteo polo que atravesa o sector gandeiro. Despois engade que recibiu a chamada de gandeiros pedindo que non se emitise o programa.

Os gandeiros falan na radio e na prensa escrita e desminten as afirmacións de Feijoo, e este sae ao paso conseguindo que un sindicato gandeiro afín ao Partido Popular asine un comunicado no que se afirma que están dacordo coa retirada do programa da parrilla.

Curioso. O noso programa non falaba de leite, senón de carne. Abraiante. Os gandeiros móstranse no documenal (e así foi) como as verdadeiras vítimas dun conflito que lles estourou nas mans por unha mala xestión/información da Xunta de Fraga. Triste. Os que asinan o documento son os mesmos que na radio afirman que eles non chamaron a ninguén para pedir que non se emitise. Están dacordo coa súa retirada, pero as chamadas previas non existiron.

07 de Xuño de 2009 - A verdadeira causa da retirada do programa. As eleccións europeas.

09 de Xuño de 2009 - A directiva da televisión admite que retirou preventivamente o programa por diferenzas nos criterios informativos (manda carallo) e para non danar a imaxe dos gandeiros. Pero unha vez pasadas as eleccións xa non lles importan tanto os criterios, a imaxe ou os gandeiros e as Vacas Tolas entran en emisión. Iso si, ás 23.30h (e con 10 minutos de publicidade previamente). Un desfase de case media hora que a partir das 23h e entre semana é un cambio de horario, pódese dicir, dramático.

E non nos podemos queixar, porque o programa sobre a mala sorte no fútbol dos equipos galegos (16/06/2009) emitiuse ás doce menos cuarto.

30 de Xuño de 2009 - Volve a televisión máis rancia dos últimos tempos. Repoñen Miña sogra e máis eu**** e póñena os martes xusto antes de A Caixa Negra. Eu penso que desta si que o conseguen e matan aos poucos espectadores incautos (e vivos) que a esas horas transiten pola decadente televisión galega.

Se isto segue así acabaremos competindo con eses programas de chamadas telefónicas nos que hai que adiviñar unha palabra de catro letras, que é un animal que da leite e empeza por:
V _ _ _

___________
* A Caixa Negra é un programa documental de investigación presentado por Gonzo que aborda temas que axitaron a Galicia dalgún xeito. ** En Matalobos traballan, por certo, algúns dos nosos artistas de Aurora e tamén de Nai que non fuches. Queda polo tanto recomendada a serie. *** Podedes ver tódolos capítulos de A Caixa Negra seguindo ESTA LIGAZÓN.**** Miña sogra e máis eu é una patética serie con Ana Kiro como protagonista (mimá!)

Aurora (o son, a imaxe, o texto)

Agora que pasou unha semaniña dende que colguei o trailer de Aurora, pódovos contar tres curiosidades respecto deste:

O SON
O clarinete que soa ao principio, sobre o crédito "unha produción Teatro Scaenae", é o clarinete de Elena Bangueses. Cabe a posibilidade de que así dea comezo tamén a curta.

A IMAXE
Ao final do plano da rúa (por detrás de Camila Bossa) aparece María levando no carriño a Aldara.

O TEXTO
A frase: "Isto é unha merda, non comprendo nada" que di no plano final Mª Ángeles Prieto, dixéronma a min hai algúns anos (non tantos). Foi a primeira crítica que recibín dun guión de curtametraxe. Está aí para lembrarme o duro que é dar cada paso (porque o certo é que te expós en cada cousa que amosas) e tamén como guiño a Martin (que durante os nosos anos de traballo en Baía Fracaso fartouse de repetirma).

Tregua

Luns 18 de maio

Veño de recibir unha mensaxe no meu celular. É Mari. Dime algo realmente feo. Di que a poesía chora versos. Di que a prosa sangra silencios. Di que Benedetti pediu unha tregua.

Meu deus. Meu deus. Meu deus. Meu deus. Meu deus. Meu deus.

Aurora (Trailer)

Ás veces a Historia escrita con letra pequena, agocha vidas como a de Aurora. Pronto poderemos compartila:

AURORA TRAILER

IMPORTANTE: Recordade que podedes ve-lo trailer con toda a calidade premendo no botón HQ no reproductor do YouTube

Zapatos novos

Coa excitación dun neno con zapatos novos, agora que podo compartir arquivos sonoros, déixovos esta pequena peza. Entre risas, hai xa algúns meses, fixemos en Atalaia (Cangas) esta versión do "Amiga, namorado vou" de Amancio Prada (entre outras tolemias).

Clarinete: Elena Bangueses * Violín: Ana Bangueses

Cuestións (7)

[Nota mental: Resístome a aceptar que hoxe é día 18...]

Hai xa varias de semanas que quero compartir a inmesa Banda Sonora que creou Rodrigo Guerrero coa axuda de Il Prologo: Salvador (clarinete), Raúl e Annalisa (violíns), David (viola) e Eva María (violoncello).

Tema: No teatro (Instrumental) * Compositor: Rodrigo Guerrero * Intérprete: Il Prólogo

Aquí vos deixo un dos temas que sonarán en Aurora. Escollín esta peza polas dificultades que tiveron na gravación e o magnífico resultado final (pese a todo).

E é que construímo-la casa polo tellado. Forzamos a Rodrigo a que adaptase o tempo da súa composición ao "anárquico" tempo da rodaxe (cando deberiamos ter definido o fragmento musical previamente e rodar despois con referencia del). Graciñas polo esforzo. A vosa (nosa) música fará moito máis grande unha curta tan pequena.

[Nota mental: Confirmado. Hoxe é día 18. Queda tanto por facer...
Mellor non pensar. Láiome lembrando aquela canción que di:
"¿Quién me ha robado el mes de Abril?"]

--------------------------
P.S. Desculpas polo mal funcionamento do reprodutor pero era por mor do servidor gratuíto de Microsoft onde tiña aloxado o arquivo de audio. Agora estou utilizando o Dropbox. Espero que o problema quedase resolto.

A vergoña De la Iglesia

O pasado xoves 26, asistiu ao programa de Buenafuente o director Alex de la Iglesia. Non me gustaría converter este blog nun espazo de crítica televisiva (estou certo de que existen mil). Pero durante a entrevista sucedeu algo que me incomodou bastante e necesito compartilo.


Os previos: De la Iglesia asistiu ao latenight show de La Sexta para falar do seu libro (en realidade unha reedición dun antigo libro que non vexo necesario promocionar dende este noso recuncho). Nun momento da entrevista, Buenafuente propuxo ao seu convidado un proxecto un tanto esperpéntico que incluía: realización de curtamentraxe en 3 semanas, con guión máis ou menos xerado alí mesmo no plató e totalmente producido polo conductor do programa.

A reacción: O director de películas prescindibles como a última estrenada "Os crimes de Oxford" mostrouse fondamente ofendido. Pero non pola falta de seriedade da proposta, senón porque en palabras súas (lea o seguinte con desdén): "Yo no hago cortos, Buenafuente". Cousa que repetiu bastantes veces. Finalmente accedeu a facelo sempre e cando se lle chamara "peza audiovisual alternativa" e non curtametraxe.

Libre asociación de ideas: A) Resonaron na miña mente aquelas protestas de hai un ano, cando estivemos a piques de ver como se retiraban as curtametraxes da entrega dos premios da Academia (por falta de interese televisivo -manda carallo-). B) Tamén viñeron a min imaxes de políticos indignados pedindo que se lle chamase "doutro xeito" ao matrimonio entre homosexuais (a min resúltame máis urxente cambiar unha das definicións de "galego" que, para os de Costa Rica, segue a significar "tonto"). C) Decepcióname comprobar que se avergoña das curtas alguén que gracias a "Mirindas asesinas" chegou a realizar "Acción mutante" ou "O Día da Besta" (posiblemente os seus filmes máis interesantes).

O suposto: Como xa dixen algunha outra vez, intentar desprestixiar ás curtametraxes (máis por parte quen escribiu e dirixiu curtas) é tan absurdo coma un hipotético caso no que Suso de Toro renegase de "Caixón desastre", Roald Dahl de "Relatos do inesperado", ou o mesmo Cervantes da cantidade de relatos curtos que escribiu, despois de ter publicado "Non volvas", "As bruxas" ou "O Quixote" (respetivamente).

__________________
Nota: Tódalas obras literarias aquí mencionadas son altamente recomendables

Autorretretetour á galega

Foto guarra (como o son dos Mamá Ladilla) sacada por Martin DeSoto

O pasado venres e (seguramente) mentres Rodrigo Guerrero durmía a noite antes da gravación da Banda Sonora de Aurora, eu rompía os meus case catro anos de voluntario confinamento (omitindo varias fugas ao cine que non contan) para ir de concerto. Os Mamá Ladilla, dentro do seu Autorretretetour, pasaron por Coruña. Bendita ocasión para acabar cunha promesa de clausura, por estúpida que esta sexa.

Moita culpa ten o señor DeSoto que me chamou, se cadra movido polo mesmo sentimento que fixo que eu aceptase: a nostalxia. Atrás quedaron aqueles días laborais no Polígamo de Pocomaco baixo a amenaza dun centenar de bombonas de butano a piques de estourar, o son coral de varias radiais e o monográfico musical a cargo dos Ladilla na cabina de montaxe (tan só interferido por algunha banda sonora de Morricone, Zimmer e algunha que outra conversa cinéfila).

A dúas ou tres xeneracións conseguiron facer saltar os Mamá Ladilla durante unhas horas. Foi un bo concerto, como lle dixen á saída a Martin, pese a (ou gacias a) o nefasto son da Sala Mardigras. Poida que se botase en falta algún tema como Acoso sexual e tamén a uns Mamá Ladilla un pouco máis irreverentes, pero se cadra é certo que os anos non pasan en balde.

Resumindo, que parezo galego: pagou a pena pecar.

Fe de Erros (5)

Aldara admirando de preto a fotografía de Sara Rubio

Por mor da miña confesa incapacidade para soñar moitos dos rostros que visitan este blog, ás veces chego a esquecer que ao final, ao outro lado, haiche tamén persoas...

Fotograma da imprescindible Persona (de Ingmar Bergman)

Melodía para un silencio

Case non podo crer que 120 días (semella unha condena) nos separen da publicación da foto de equipo de Aurora. Está claro que a postprodución manexa outros tempos. Empecei a decatarme do paso dos días cando, a semana pasada, o meu padriño me tirou das ourellas pedindo información da curta. Despois virían as queixas de Martin e algunha outra anónima.

A idea de compartir a evolución de Aurora adiviñábase mais atractiva (para o que le) durante a fase de preprodución. A propia incertidume da realización da curta é (cruelmente) atraínte en si mesma.

A rodaxe posiblemente daría tamén moito de que falar, pero teño certa prudencia (respecto) á hora de xulgar o acontecido neses días porque, por unha banda, todo vai vertixinosamente rápido e pola outra, o que dirixe é o que menos se entera do que en realidade está a pasar. En canto a min, podo dicir que polas noites preguntábame quen carallo me mandaba meterme nestes líos (gracias María por prestarme as túas orellas), mentres polo día loitaba inutilmente por aparentar tranquilo e manter na miña cabeza unha idea suficientemente clara de Aurora, sen deixarme arroiar pola falta de tempo e as tensións propias dunha fin de semana de traballo duro. Nese sentido agradezo profundamente a axuda e comprensión de todo o equipo. Aprendín tanto desta rodaxe...

Durante a fase de montaxe (que ocupou os últimos meses) martiricei a varias persoas co visionado de Aurora. E digo martiricei, porque non hai crueldade maior que mostrar a alguén un producto sen acabar e cheo de desaxustes. Privalo dese primeiro (e tan importante) visionado. Pido desculpas, claro, pero é un proceso necesario. Agradezo cada un dos comentarios/críticas ao igual que o agradecerán aqueles que cheguen a ver Aurora cando sexa un algo completo e, agardemos, un algo redondo.

O traballo do fondo sonoro de Aurora (ademáis do que Plof está realizando pola súa conta) iniciou coa gravación duns ensaios de clarinete con Elena (con acompañamento no violín de Ana). Esa fin de semana improvisamos en Cangas unha sala insonorizada con dúas mantas e unha escaleira. Lembroume ao que Pablo e Juan Fixeron para a terceira das nosas curtas: Nai que non fuches. O resultado foi mellor entón, pero pasámolo de medo e liamos a toda a familia para face-lo ganso. Foi realmente divertido.

A incorporación de Rodrigo Guerrero (compositor) hai un par de semanas, supón para mín e para Aurora (por descontado) una apertura. Rodrigo devolveume ao punto de partida e, gracias á súa música, volvín a visitar cunha mirada máis cargada de sentido (de sentimento) cada un dos espazos que tantas veces percorrín durante a montaxe. O seu traballo xoga coa melodía (tamén coa súa ausencia) de xeito que agora, esos silencios que xa estaban en Aurora pasaron a formar parte tamén da Banda Sonora. Máxico. Así é o traballo de Rodrigo.

Teño tantas ganas/medo de amosar a Aurora... Xa quedou máis.

_______
Foto1: Rodaxe de Aurora (coche de Fe) / Foto2: Gravación do off para Nai que non fuches (Luis Iglesia)

A insistencia de Aldara

É realmente máxico o xeito en que os nenos aceptan as dificultades da vida. En que intre nos volvemos temerosos? Vexo como Aldara loita por permanecer en equilibrio e a boca quédame aberta cando cae unha e outra vez e unha e outra vez insiste... e cae. E insiste.

Ser testán ten a súas recompensas. Agora que repaso o vivido (non moito -que tampouco son un vello-) decátome da inmensa verdade que conteñen esas palabras. Todo o que logrei (dende o máis pequeno ao máis importante) foi por pura e dura insistencia.

Gracias Aldara por lembrar a papá que os límites poñémolos nós. Intentarei non esquecelo mañán, pero por se as moscas: Segue con ese espírito bravú.

300 GOLPES

Changeling e os poderes do tempo

Atribúense ao tempo algunhas propiedades, digamos máxicas. Estou a pensar en "O tempo cura tódalas feridas" ou en "O tempo pon a cada un no seu lugar". A historia de Clint Eastwood é sen dúbida unha desas loitas contra o reloxo.

Durante unha gran parte da súa carreira, Eastwood foi incomprendido ou directamente infravalorado. Eu penso que esta inercia negativa débese á sinxeleza coa que actúa e dirixe (se un non é Baz Luhrmann ou Darren Aronofsky -que tamén me gustan- semella que un non fai bo cine). Ten o seu aquel ver como se cotizan agora películas como “Il buono, il brutto, il cattivo” ou incluso “Dirty Harry ”, no seu momento tratados como filmes menores.

Agradécese cando o tempo fai o esforzo de acabar logo o traballo. Porque non hai premio máis baleiro que o recoñecemento póstumo. De nada serve ao que xa non está e de case nada ao que queda.

Clint Eastwood non deixou de medrar. Mentres outros grandes perden forza (dá mágoa ver en que se está a converter o cine do bo de Woody Allen), Eastwood camiña con paso decidido gracias* a un cine feito en maiúsculas e con humildade, con entidade propia.

Se cadra "Changeling" non é unha obra maxistral, pero está moi por enriba do nivel que chega normalmente ás salas comerciais. Encántame a utilización da música e a efectividade coa que desconxestiona a historia. Clint Eastwood é un mago dos sentimentos, quen o dubida! A única pega que lle atopo ao filme pode ser a interpretación irregular de Angelina Jolie (e poida que dalgún dos cativos -pero tería que vela en V.O.-).

Por certo, que xa estou pendente da estrea de Gran Torino. Outra de Eastwood? Non ma perdo.


----------
* "gracias" por "grazas" é a miña particular cruzada contra os cambios absurdos da lingua (acabarei claudicando?) O esquío penso que me entende.

Os pes comunican

Esta é a primeira das series fotográficas de Ana Bangueses que quería compartir convosco. A ver que vos parece.

OS PES COMUNICAN

Relaxado


Clásico


Sofisticado


Sacrificado


Divertido


Cansado


Experto


Desprotexido

Canción de berce para Aldara

Berce do Sol que é a Lúa,
esta nena quere Estrelas.
Esta nena soña nelas.
Berce do Sol durme á nena,
dálle calor.

Nena que soñas co mar(e)
e entre estrelas con teu pai(e).
Coida del no teu soñar(e)
e deixa que as bágoas e o mar
as quente o Sol.

Berce do Sol que é a Lúa,
esta nena ten Estrelas
Esta nena terma delas.
Berce do Sol durme á nena,
dálle calor.

Valor / Macou

Campana rota no Kremlin

Supoño que embarcarse en proxectos destructivos é unha parte da vida laboral (da vida en xeral) da que non se pode fuxir. Sobre todo sabendo que un non elixe os traballos que lle ofrecen e, na maioría dos casos, descoñecendo o tipo de xente coa que vas a turrar.

En xeral movémonos nun medio (o audiovisual) totalmente hermético. Se non tes un padriño, directamente non existes; se gusta o que fas (cousa totalmente subxectiva) eres un semi-deus e; se tes un mal día, en menos de 24 horas eres escoria. Non hai punto medio. Non se pode ser "soamente unha persona que fai o seu traballo". Isto provoca unha loita instinctiva (case tribal) por trepar, así como unha falta de humanidade e compromiso co compañeiro que alimenta o bochorno e a desesperanza.

Por se iso non fose dabondo, esta situación pégase de fuciños contra todo aquilo que meus pais, na súa bondade, sementaron (aínda o fan) dentro desta cabeciña miña ao longo dos anos e que se deu en chamar valores.

E aí é onde se atopa o miolo da cuestión. Porque todo o mundo fachendea de ter valores. E con toda razón! pero o certo é que o valor da para todo tipo de definicións, negativas e positivas, o que convirte en tarefa imposible saber se o que te axuda a avanzar na vida é en realidade bon ou non:

Valor: 1) Prezo, suma de cartos na que se se estima algo. (Ex: Esa xoia ten un valor elevado) Que teña moito valor non é necesariamente sinónimo de ser bo (alguén sabe o valor económico dunha bomba? ou dunha mentira?); 2) Virtude ou utilidade que fan que alguén ou algo sexa apreciado. (Ex: Eche moi sincero, ten valor) Sinceramente dubido do valor da verdade en algúns casos. Hai que aprender a omitir información; 3) Osadía ou desvergonza (Ex: Hai que ter valor para pedir un favor a quen acabas de pisar) Aquí é onde queda patente que a valentía tamén pode ser negativa.

Por iso todo é tan doado e tan complexo. Por iso moita xente á que consideramos verdadeiros monstros durmen a noite toda. Cada un acóllese á definición que mellor lle ven... e todos levamos razón (a soñar cos anxiños!).

Isto foi máis ou menos o que vivín nos últimos meses e o motivo da miña ausencia. Pero non nos poñamos pesimistas, que ultimamente tamén confirmei que teño cerca xente valiosa: Que bo tervos coñecido Mare e Lucía! En eterna débeda polo voso apoio María, Pilar e Carmen!

Por certo, o de "Macou" no título desta entrada non é porque me volvese ególatra de súpeto (se cadra iso xa ven de serie co bicho) é que onte falei con Anita e cando colleu o teléfono dixo "Coño, Macou!". Lembrei entón que son Macou polo ben que sona cando o di unha voz amiga. Graciñas.

Rebobine, por favor (ou como suecar unha película)

Xa non lembro a última vez que fixen unha crítica de cine, pero non é menos certo que tamén hai tempo xa que non atopo unha película que xustifique o esforzo de facelo.

Vou facer unha excepción con “Rebobine, por favor (Be Kind Rewind)” de Michel Gondry porque, se ben non é a súa mellor película (se cadra é a máis frouxa delas), penso que dentro dunha historia máis ou menos fresca, atopámonos coa esencia de todo o seu cine e o xeito que ten Gondry de aborda-lo proceso de creación dunha película. Todo sexa dito, que unha película frouxa de Gondry non adoita ser unha película frouxa en absoluto.

Vexas na dirección que vexas (publicidade, videoclips, cine) todo o traballo de Gondry vése rodeado de elementos manufacturados. Dalgún xeito atopo en Michel Gondry a un director que se resiste a abandona-los xoguetes cos que ideou a súa historia.

Incluso en películas como “Esquécete de min” (totalmente recomendada) ateigada de efectos dixitais, atopámonos con situacións nas que argallou o xeito de resolvelas física e mecánicamente, coa utilización da iluminación, maquetas, etc. Todo isto faise máis evidente en obras como “A ciencia do sono” (tamén recomendada). E pese a que nos obriga a convivir cun híbrido, a medio camiño entre un conto de títeres e o cine clásico, consegue integrar todos estos elementos estraños (ou así mo parece a min) até convertilos, ante os nosos propios ollos, nun interesante exercicio de estilo.

Por iso gustei tanto de “Rebobine por favor”, porque nos amosa con claridade o seu xeito de traballar e aléntanos para que sexámos partícipes dese ritual.

Teño que dicir que ao remata-la película de Gondry, entráronme unhas irremediables gañas de suecar algunha outra película. E a miña sorpresa foi atopar en YouTube infinidade de películas suecadas, algunhas delas dignas de ser vistas (“sweded movies”).

Aproveito este último párrafo para: 1) lembrar con certa nostalxia aqueles tempos nos que eu mesmo montaba en cólera ao me atopar cun VHS do videoclube sen rebobinar e 2) recomendar tamén a páxina web oficial da película:

http://www.bekindmovie.com/