Onte foi un bo día. Conseguín por fin animar aos nosos personaxes para que entrasen no coche. Estaban atenazados polo medo. Finalmente puiden facerlles ver que soamente avanzando poderían vivir situacións que, esperemos, vos resulten emocionantes e divertidas. E entraron no xogo. Fixeron un bo traballo, a verdade. Estou moi contento con eles. E alédome dobremente da súa decisión, porque as molestias gástricas xa apareceran a principios de semana, e iso soamente significaba unha cousa: algo non marchaba como eu quería. Tra-la última secuencia, esa que temo escribir, agóchase o peche dunha historia que dende o primeiro momento se me mostrou personal e vitalista (sinceira). Se cadra, en todo este optimismo que rodea ao guión, algo ten que ver a miña filla.
Aínda non a gravamos e xa a soñei unhas cantas ducias de veces a historia. E iso é bo. Porque sei perfectamente o aspecto que terá se facemos unha boa pre-produción.
Agora soamente falta esa secuencia e ter sorte co reparto. O resto... O resto non estará soamente nas nosas mans, senón nas vosas. Aínda queda un pouco, xa se verá o que pasa.
A vida é labiríntica (que razón ten Lynch). Se esta semana comparto con vós un vídeo do 2004 ven provocado polo feito de que no CGAI impartiron, na semana anterior, un nutritivo seminario sobre a obra do gran Andrei Tarkovski. Intrincado... pero certo.
O caso é que ao saír do seminario achegueime ate a casa do Polacoe, unha vez alí, puiden comprobar en que asuntos audiovisuais anda metido. O xeito de produción das súas curtas foi evolucionando cara a simplicidade: o punto de vista único; a figura dun demiurgo que guioniza, opera e monta; dun neno que xoga na soidade. E teño que dicir que vin cousas interesantes (quédome co tratamento das texturas nas súas imaxes). Hipnótico.
Xa de volta a casa, lembrei que eu mesmo realizara un aberrante vídeo (aló polo 2004) co mesmo punto de partida e, se cadra, un resultado bastante máis incerto.
Rebusquei nas miñas copias de seguridade e din, nun CD estragado, co vídeo que agora ides padecer. O rescate non foi doado e, durante o proceso de recuperación, a obra quedou cercenada en case un minuto. Pero tranquilos todos, que a historia do cine non se sentirá magoada por esta perda. Se cadra sentirá alivio... e pena por non ter acabado co resto tamén.
Sen máis miramentos déixovos con esta prescindible peza mutilada:
Supoño que este cambio de imaxe no noso blog debería ser xustificado. Cando, un mes atrás, me propuxen resucita-lo blog tiña en mente dúas melloras. Unha sen moita importancia: a estética; e outra que me levaba rondando un pouco máis de tempo: a idiomática. Pois xa está feito.
O certo é que dispor un blog bilingüe permíteme, dunha banda, escribir tal e como se me presentan as ideas, sen ter que facer incómodas adaptacións "polo camiño"e ao mesmo tempo ser entendido por todos aqueles que, de xeito casual ou intencionado (habelos hailos -o caso é dar con eles-) acaban neste noso recuncho.
Dito isto, queda aínda unha cuestión por contestar: Para cando a posibilidade de elixi-lo idioma galego no Blogger? Señor Blogger, póñase as pilas ou acabaremos emigrando (que polo visto é o noso).
Prosegue a andaina da nosa curtametraxe. Esta noitiña parimo-lo primeiro borrador das secuencias na casa do rapaz. A estas alturas temos xa a metade do guión e aos protagonistas a piques de saír da casa para colle-lo auto. Agardemos que o conflicto do combustible ou os piquetes* non impidan ao noso home acada-los seus obxectivos (sexan cales estos sexan).
Pola tarde releerei o escrito e veremos entón se pagou a pena unha noite de insomnio. En calquera caso a ver se non perdemo-lo ritmo e, antes de que remate a semana, damo-lo visto bo á primeira versión "definitiva" do guión.
E é que un pode ter ideas (incluso algunhas boas e todo) pero, sen letras non hai paraíso. Maldito bloqueo.
------------- *Onte fun ao super e a metade das estanterías estaban baleiras. Nas gasolineiras os coches facían cola para que os seus depósitos bebesen ate vomitar. Son o único que pensa que esta psicose do carburante non está para nada xustificada? Isto estase a converter en Deep Impact, pero sen impacto de meteorito nin efectos especiais nin nada de nada. Polo menos os efectos especiais farían máis dixerible tanto esperpento.
El Sur é posiblemente a máis fermosa obra inacabada da historia do cine e o cercenado artístico máis inxustificado que a séptima arte tivo que presenciar. A poesía está nas súas imaxes e o doloroso na cantidade de preguntas que deixa sen resolver debido ao seu carácter incompleto.
Hai uns anos, Erice regalounos a (cruel) posibilidade de coñecer o que tería sido o final desta (anque inconclusa) obra maestra:
Nestes videos hai incómodas desincronías entre audio e vídeo pero penso que paga a pena escoitar a Victor Erice.
Repasando as estanterías ateigadas de libros, atopamos nunha vella antoloxía de Alvaro Cunqueiro o poema que pode servir como vindeira Banda Sonora tal e como comentou hai uns días Macou.
Para o que despois de escoita-la emotiva versión de Amancio Prada queira coñece-la súa letra...
Por oír a unha rula decir de amor,
amiga, namorado vou!
Por mirar as cerdeiras como botan fror,
amiga, namorado vou!
Por verte e non te vere no verde prado,
amiga, namorado vou!
Porque non me non queres por teu namorado!
amiga, namorado vou!
- No vento pórei este meu lume novo
porque ardan as rulas, as cerdeiras e todo!
Amiga, namorado vou!
Pertence ao libro "Cantiga Nova Que Se Chama Riveira" de 1933. Hei de dicir que non coñecía a poesía de Cunqueiro e que descubrila a traveso deste poema resultou algo emocionante.
Déixovos cuns versos do mesmo libro e que me lembran ás vellas cantigas de amor dos trovadores.
Agobio, agobio. Agora mesmo entendo perfectamente a Barton Fink (Joel Coen, 1991). Claro que polo menos el xa escribira e dirixira para Broadway unha exitosa obra de teatro. Pero aí está. O bloqueo. Bloqueo. Bloqueo.
Barton Fink soñaba cunha muller fronte ao mar, na praia. Eu soñei hoxe, por terceira vez, cun pirata que entra nun barco que non é o seu. Ao pasar pola cuberta, unha rede cáelle enriba, aplástao. O cheiro fétido dos peixes en descomposición que hai atrapados nela provócanlle náuseas. Entón alguén ergue un extremo da malla e aparece unha man. É a miña man. Pero eu son tamén o pirata e, ao liberarme, obrígome a engulir un deses pútridos peixes.
Soño ademáis que teño un incrible final para a miña historia. Algo fóra do normal! A excitación invádeme: O pirata devorador de cadáveres mariños afástase no barco rumbo ao horizonte. Estou feliz. Satisfeito. Entón desperto.
Non son un pirata atrapado nunha rede, pero aínda non teño un final que non sexa tristemente típico como o do pesadelo.
Coñecín a Marcos Nine bastante despois de coñecer algúns dos seus traballos. E o certo é que predispón á cordialidade o feito de achegarse a alguén que conseguiu realizar, coa súa obra, a Reanimación Cardio-Pulmonar (RCP) Básica ao documental galego.
E non me decepcionou (nada máis lonxe). Atopei a unha persoa afable, directa e faladora. Esa noite caeron as horas e case nos caen unhas hostias polo feito de ter nacido próximos a Vigo. E foi precisamente esta disparatada situación a que xenerou en min unha reflexión: Se cadra, Nine atrae as boas historias. O mundo transforma a súa simplicidade en algo realmente único ao pasar por diante dos seus ollos. Ten que ser iso.
Lonxe da hermética concepción clásica de documental e cunha narración que se achega máis ao emocional que ao puramente informativo, Nine mostra ao espectador fragmentos de vidas, lapsos de tempo.
É un gustazo disfrutar de bos exercicios de montaxe e independencia como "Jedn. Pensando en soidade" ou "Historia dunha parroquia". E o mellor non é a cantidade de premios que colleitan os seus traballos, o mellor é que este cineasta aínda se está a forxar. Mete medo.
Se queredes saber como afronta os seus proxectos, non deixedes de visita-la súa bitácora "Soidade^3". Déixovos aquí o trailer do seu último e prometedor traballo:
O certo é que non teño nin idea de canto durará esta nova obra. Pero o feito é que aquí estamos (que non é pouco).
Unha vez máis, embarcarémonos nunha aventura curta. E tódalas dúbidas están aí, cada un dos medos. Ate o de agora sempre estiven listo á hora de atopar un culpable que xustificase os desastres nos que se acaba por converter cada unha das curtametraxes que emprendo (que emprendemos).
Pero o certo é que a última, Cafés de Papel, funcionou moi por encima do agarado, tendo en conta que era un proxecto moi moi limitado (moi humilde pódese dicir). E este inusitado resultado brindounos a posibilidade de rodar, antes da fin do verán, outra curta (desta vez contando con máis recursos).
Estou aterrado, porque a historia eu penso que está bastante ben (é divertida e ten un punto optimista -vitalista- que gustará) e iso quere dicir que se desta vez algo sae mal será pola miña culpa e non poderei agocha-las miñas incapacidades detrás da falta de medios o vai ti a saber que.
Estou xestando este novo fillo con esperanza, pero ao mesmo tempo teño a impresión de que desta vez estoume deixando levar de máis. Poida que sexa porque, por primeira vez, a pre-produción non a estou a afrontar só. Así que quero adicar esta primera entrada posterior á reforma do blog para recoñece-lo traballo que, dende xa, están a facer polo novo proxecto: Abi, Roberto e María (Grazas pola vosa paciencia: Quérovos!!!).
Por certo, déixovos unha ligazón (como primicia) coa posible Banda Sonora... A ver que vos parece.
Este artigo pretende ser unha man amiga dentro do labirinto de imaxes e sensacións creado por Lynch...
Tiven a ocasión (a sorte) de asistir en A Coruña a un seminario organizado polo CGAI baixo o título: "INLAND EMPIRE. Propostas desde o labirinto".
Participaron os conferenciantes: Fran Benavente, Angel Quintana (Redactores de Cahiers du Cinéma España), Andrés Hispano, Inma Merino e o mesmo Hervé Aubron (Redactor de Cahiers du Cinéma e autor do libro sobre Mulholland Drive).
Aínda lembro cando saín da sala despois de ter asistido a INLAND EMPIRE. María, que no último momento decidiu non acompañarme (ela foi ver Banderas de nuestros padres), agardaba fóra e, ao verme a cara, dixo con certa preocupación: “Atópaste ben? Queres tomar unha infusión?”. Mal sabía eu entón que o que precisaba era este seminario.
As diferentes intervencións de cada un dos conferenciantes foron aclarando o mundo no que se move Lynch e as súas motivacións á hora de afrontar un proxecto. E a primeira conclusión que saquei é precisamente esta: pódese concreta-lo marco no que Lynch move as súas pezas, pero se cadra é un tanto desacertado intentar dar unha explicación única ás súas películas, xa que Lynch parte da premisa de que “Algo é un misterio en tanto en canto hai pezas que non acaban de encaixar. Se todo é desvelado, onde está o misterio?.”
Así a todo non se pode afirmar que a obra de Lynch careza de sentido pois en ningún intre ten un a sensación de que o autor está perdido na súa propia narración. Somos nós os que nos deixamos perder nese mundo de corredores e portas que Lynch crea coas súas historias.
INLAND EMPIRE pecha a triloxía aberta con Carretera Perdida e Mulholland Drive. Pero é algo máis que a terceira peza dun tríptico. Ademáis da evidente reflexión sobre a industria do cine nos Estados Unidos, a última película de Lynch convírtese nunha retrospectiva do seu propio cine. Nela atopamos localizacións e postas en escena que nos remiten a algúns dos seus traballos anteriores (incluída a maxisrtal serie Twin Peaks).
Ao longo da triloxía, Lynch fálanos insistentemente do preto que están ao proceso fílmico as mafias e a prostitución. E se cadra, fálanos tamén da súa propia prostitución como cineasta (como artista) e das súas pantasmas. Pouco e pouco, case sen decatarse, Lynch foise pechando en si mesmo, ate chegar a INLAND EMPIRE, onde toda a narración sona a desesperada chamada de auxilio.
Non esquezamos que David Lynch provén do mundo da pintura, e o xeito "libre" de traballar no seu estudio dista moito do xeito hermético de produción que utilizan as películas. Será por iso que Lynch foi elocuente á hora de eloxiar ao formato dixital, ate o punto de afirmar que “non volverá a traballar en cine” (xa veremos).
Escoitei algo no seminario que, nun primeiro momento, me produxo inquedanza. Andrés Hispano, despois de falarnos da curiosa relación existente entre a propia estructura horizontal da cidade de Los Ángeles (na que está ubicada a triloxía) e o carácter labiríntico das historias que en torno a ela se xeneran, dixo isto: “Después de ver a Laura Dern vomitando sangre sobre una estrella del paseo, ¿qué más puede hacer Lynch?” Tranquilizoume o feito de lembrar que o mesmo pensei eu ao saír do cine, despois de ver Mulholland Drive.
Pero así son os xenios. Anos máis tarde, e cunha proposta arriscada e efectiva, Lynch volve a agasallarnos con outro poema visual: INLAND EMPIRE. Recoméndovola con especial énfase e ao tempo advírtovos que non hai nela nada eventual (nin os desenfoques, nin os movementos “sucios” de cámara,... nada).
É posiblemente a súa mellor película e quen sabe se será a película que necesitaba facer para se liberar de xeito definitivo dos seus medos, compartilos connosco e traballar, soamente entón, libremente.
Veño de ver a nova película dos irmáns Coen e penso que é, sobre todo, unha volta a casa. O camiño de retorno non foi doado, pero pagou a pena. Cunha narración sinxela, directa e sen artificios (nin tan sequera ten banda sonora!) se nos conduce cara o final dun xeito totalmente natural. Soamente podo dicir que o novo dos Coen devolveunos (ao fin) aos vellos Coen.
E por fin, a luz. Despois de varios meses de tebras que anunciaban a fin da curtametraxe española (e de paso do curtametraxista), finalmente a irmá pequena da longametraxe foi readmitida no firmamento cinematográfico patrio.
E agora que a Academia deu un paso atrás e posto que, por unha vez, retroceder ten connotacións positivas, penso que é oportuno falar de alguén como Alber Ponte.
fotograma de Pernambuco, unha das súas curtas
Con case 40 curtametraxes (se é que neste mesmo intre non está rodando xa a número 41) é o curtametraxista máis prolífico do noso país e, segundo o que din, o terceiro (no que ao Guiness se refire) por detrás dun finlandés e un islandés. Pero eu descoñecía todos estos datos cando, nunha calurosa mañá de maio, asomóu pola porta da nosa cabina de montaxe.
Un tío enorme tipo Shrek (pero sen as orelliñas en forma de cono), pelo cano, gafas de sol e unha voz profunda seguiron ao xemir das bisagras ao abrirse a porta. A sala ficou en silencio. E por un instante puidemos observalo en toda a súa inmensidade. Entón, Alber falou. E se cadra non é literal o que vou relatar, máis a situación foi algo semellante ao que sigue:
- Mmm... Ola - Novo silencio. - Se cadra agardábades algo máis profundo - dixo sorrindo (lembro iso perfectamente). Pechou a porta para volver a abrila, un segundo máis tarde e, con certa sobreactuación, citar a algún filósofo (ou sería un director de cine), ou simplemente inventar algo como: Deixemos aos que teñen envexa a tarefa de proferir calumnias e aos necios a de contestalas*.
E así é Alber: directo, impredecible e (agora podo decilo) amigo dos seus amigos.
Dende aquel venturoso mes de maio tiven a sorte de camiñar xunto a el en varios proxectos (entre os que destaco con gran afecto o primero deles: “Rosita e Jacinto”) e comprobei que dispón dunha enerxía sobrehumana que lle permite parir sen descanso historias... e o que é máis difícil, levalas a bo porto.
Envéxolle a capacidade de non namorarse, de non amar unha curta súa ata o punto de esquecer por unhas semanas (durante unhas horas) que necesita facer outra e outra.
Pero así é Alber, vai camiño das 40 curtametraxes (xa digo que igual a cifra está desfasada a estas horas) e segue crendo nun formato que ata hai unhas semanas era prescindible para a nosa Academia.
Alguén estará a preguntarse iso que tantas veces a el mesmo lle plantexaron: Despois de tanta curta... Para cando outra longametraxe? Quen sabe. Poida que non teñamos que agardar moito...
Déixovos como agasallo o trailer do último proxecto que compartimos:
A vida da Raíña Virxe seguramente foi así. Unha película que non se detén, enérxica e emocionante... Ah! E Jordi Mollá ten un incrible parecido Borbón. En fin, que soamente lle falta dicir "¿Por qué no te callas?" a Elisabeth. Hahahahaha
O certo é que xa me gustara a primeira “Elisabeth” (firmada también por Shekhar Kapur).
Nesta ocasión, a historia coñecida que se estudia nas escolas, serve de telón de fondo sobre o que Kapur tece unha historia de amor verdadeiro e conspiracións. Porque, como puede atopar unha raíña un sincero amor se, pola posición que ocupa, todo o mundo di o que quere escoitar? A resposta... nos cines.
Tra-lo amparo do principio esencial de seguridade, os Estados Unidos ofrecen os seus non sempre desinteresados servizos ao resto do mundo.
Agasallan diariamente a outros países con seguridade, a costa da cuestionable eficacia dos seus ataques preventivos e convirten a paz en falacia, co desproporcionado volume de cartos que anualmente destinan á construcción e invención de novos xeitos de morte e tortura. Todo isto obviando, loxicamente, as cantidades que se embolsan coa venda de armamento obsoleto a países dos que despois (paradoxicamente) asegurarán, deben protexernos.
Unha loita sen cuartel que o máximo representante estadounidense non se priva de calificar como “unha búsqueda da paz mundial”. Todo un xesto de xenerosidade e honestidade co resto desfavorecido do planeta.
A cuestión está clara: Antes de esgotar a lista de inimigos a inventar, manterán a dignidade e honestidade da que agora tanto se fachendean e protexerannos do verdadero perigo? A súa propia ambición.
O desexo insatisfeito de atopar traballo por parte dunha desafortunada maioría, xenera na xente xove un desalento que soamente é comparable coa impotencia, consecuencia da explotación laboral á que se ve sometida o resto da minoría afortunada.
Cinéfilos, sempre ao voso servizo. En resposta á petición feita por olgabarbie, comprácenos o feito de presentarvos a nosa particular colleita de clásicos e comedias románticas dos anos 50 e 60... Se falta algunha non dubides en facérnolo saber!
Teño que aclarar, denantes de comenzar, que tódolos comentarios verquidos neste artigo son persoais e polo tanto subxectivos. É responsabilidade miña que diga que “Sede de Mal” está por enriba de “O Home Kane” (por poñer un exemplo)... Ah! E non seguín orde cronolóxica algunha (salta á vista). Este é o listado:
Algo así de quente (de Billy Wilder, 1959) - Moito me temo que non será a única película de Wilder neste listado de xoias que deberías ver. E é que ninguén coma el para sacar ouro de situacións absurdas e esmendrellantes.
A Costela de Adán (de George Cukor, 1949) - Sería inxusto non incluíla por un triste ano. Unha gran película cunha reflexión sobre a dominancia de sexos que aínda hoxe ten un arrecendo de frescura. E cunha das miñas parellas favoritas e con máis morbo (na vida real): Katherine Hepburn e Spencer Tracy.
A Raíña Africana (de John Huston, 1951) - Vaia, outra de Katherine Hepburn... Pois é casualidade, eh? (fiu fiu fiu) Xenial, divertida e cunha evolución de personaxes que derrite ao guionista máis pintado. Comedia. Romántica. Incisiva. Ñam!
¡Benvido, Mister Marshall! (de Luis García Berlanga, 1952) - Unha comedia con pouco romanticismo pero con humor para parar un tren (a toda unha comitiva americana -incluso-). Cine patrio do imprescindible (ao meu parecer).
Cantando baixo a choiva (de Stanley Donen e Gene Kelly, 1951) Do mellorciño en musicais. Realmente divertida e cunha parte de reflexión sobre o paso do cine mudo ao sonoro que personalmente me gusta moito. Se che tira esta película, poida que tamén o faga “Un día en New York” (mesma dirección, 1949).
Veña, máis musical, que imos a todo tren: Melodías de Broadway (de Vincente Minnelli, 1953). Na liña de “Cantando baixo a choiva” anque a min, personalmente, gústame máis a de Donen/Kelly. Moi divertida, en calquera caso.
As vacacións de Monsieur Hulot (de Jacques Tati, 1953) Se soes rir con Faemino e Cansado e gravas Humor Amarelo cando non o vas a poder ver... Esta película é a túa. Unha rareza, certo. Pero cun fermoso xeito de recoce-los gags. Unha comedia especial. O romanticismo polo ti.
Sunset Blvd. (Billy Wilder, 1950) Non é comedia romántica, é un clásico imprescindible. E ate aquí podo ler. Se ves os títulos de crédito e non quedas pegado á cadeira ate que remata o filme... a cena págoa eu, prometido.
O apartamento (de Billy Wilder, 1960) - Para min, a mellor película de Billy Wilder (xunto coa mencionada Sunset Blvd.) É unha comedia corrosiva e cun estraño sentido do romanticismo. Impresionantes as labazadas que leva a protagonista.
Todo sobre Eva (de Joseph L. Mankiewicz, 1950) - Unha película incrible. Pero incrible de verdade. Se pensas que “O sexto sentido” ten un bo final... senta e agárrate ben. Esta película é para aqueles aos que lles gustan os xiros de guión que non entran con calzador. Non é unha comedia, non é romántica, pero é despiadada e retrata o mundo do espectáculo dun xeito que estremece. Ah, e dirixe Mankiewicz. Aínda non a queres ver?
Fresas Salvaxes (de Ingmar Bergman, 1957) - Bendito o día en que Bergman decidiu abandona-lo armario no que adoitaba encerralo seu pai para poñerse a dirixir teatro... Un dos meus directores de culto cunha das súas películas máis fermosas e melancolicamente románticas. Un doce co que empezar a súa filmografía (demoledora). Non é comedia (É necesario aclarar isto cando estamos a falar de Bergman?).
Sendeiros de Gloria (de Stanley Kubrick, 1957) - Pediches clásicos e sen non meto unha película de Kubrick hoxe non durmo. Un filme antibélico cun Kirk Duglas inmenso (a ver se aprende o fillo) e unha posta en escena que mete medo (exteriores claustrofóbicos e grandes espacios pechados -aí é nada-). Unha xoia imprescindible e in-men-sa.
Sede de Mal (de Orson Welles, 1958) - Despois de todo Orson Welles non debe ser tan malo como din se conseguiu filmar esta película. (...) E despois destes breves momentos de sorna galega, soamente me queda dicir: dalle duro e goza dun thriller de luxo... e a súa mellor película (como dicía no encabezamento). Ah! e con Charlton Heston e Janet Leigh. Nada, que non a vexas... (perdón, xa deixaramo-la sorna)
E polo momento xa chega. Quedan moitas pero darían para unha segunda parte (incluso máis) deste artigo.
Para que vexas que non minto deixeime no tinteiro xoias como “A lei do silencio” (do delator -e nembargantes gran director- Elia Kazan, 1954), “Os Sete samurais” (de Akira Kurosawa, 1954), Vértigo (de Alfred Hitchcock, 1958), “Os 400 golpes” (de François Truffaut) (1959), “Orfeo Negro” (de Marcel Camus, 1959) ou “Morte dun ciclista” (de Juan Antonio Bardem, 1955)...
A ver se che resulta útil este listado. Se ves algunha que non tiñas visto e resulta que che gustou... non dubides en deixa-lo teu comentario.
Tomemos como punto de partida o feito de que tódalas historias foron xa contadas no cine. Aínda nese hipotético caso, dun tempo a esta parte a multimillonaria industria de Hollywood está botando man, dun xeito de cada vez máis insistente e con menos pudor, de filmes xa realizados no seu momento cunha factura máis que meritoria.
Acabáronselle as boas ideas? É necesario tanto remake? Gustouche algún remake máis que o propio orixinal?
Os grandes estudios sempre copiaron (con máis ou menos descaro) aquelas historias (propias ou alleas) que funcionaban no mercado. Xa o dicía Billy Wilder: "(...) polo que respecta aos argumentos, penso que xa todo está inventado. Agora fanse remakes."
Mais, todo quede dito, a historia dos remakes deixounos obras ben curiosas. E neste punto gustaríame falar do Psycho de Gus Van Sant, que fusila plano a plano a famosa película de Alfred Hitchcock (un dos directores máis solicitados por Hollywood á hora de facer versións das súas obras).
O traballo de Gus Van Sant lembroume un pouco ao relato de Jorge Luis Borjes no que Pierre Menard intenta redescubrir O Quixote para chegar á conclusión de que é unha obra que non se pode facer doutro xeito. Unha obra perfecta (coas súas imperfeccións) tal e como está. Cando vin a película enfadoume un pouco ese descaro co que aborda os planos de Hitchcock, pero ao tempo pensei: Gus Van Sant, eres tan ousado coma reflexivo!
Na actualidade Hollywood prepara sendos remakes con Nicole Kidman (Ao final do espectro) ou Tom Hanks (Fahrenheit 451). Veremos que desfeitas fan.
30 de Xullo de 2007. Hoxe, ás portas dos noventa años, Ingmar Bergmandecidiu percorrer por derradeira vez a súa amada illa de Fårö. Pero sobre a area non quedaron as súas pegadas; nin os seus pés chegaron húmidos ou cheos de salitre; nin tan sequera, nun día tan caluroso, se detivo o vello Bergman para repoñer forzas ou beber da fonte; o eco dos seus pasos era xordo e a súa respiración o propio vento. Hai quen di telo visto voando. Alto. Moi alto.
Grazas Bergman por ternos levado da man todos estes anos, a través das túas luces e sombras e por ter guiado a nosa ollada cara aquilo que soamente tí sabías ver.
Gretel abriu a Caixa de Pandora e saíron dela unhas cantas películas da nosa infancia. Lembras ti algunha outra?
Maldita esa hora na que prendimos o televisor para ve-lo novo anuncio da innombrable bebida carbonatada con sabor a cola. E é que non hai nada máis baixo que facer recoñecer a un os anos que ten. Quen vivise como Sara Montiel ou Marujita Díaz, alleo a este desagradable tema ate o fin dos seus días!
Dito isto, deixemos que sexan a nostalxia e o cine infantil os que protagonicen este artigo. E é que os oitenta foron unha moi boa década para os que entón eramos nenos (hoxe -como dicía- fieis seguidores do dogma de Peter Pan).
A Princesa Prometida (1987), ademáis de ser unha das miñas películas de infancia preferidas, soportou con gran dignidade a sempre dura pegada do paso do tempo. Temos que recoñecelo: sempre funcionou moi ben aquilo de "mozo busca moza, á moza gústalle o mozo e perdices de postre".
Pero os oitenta deixaron algunhas outras xoias, como A Historia Interminable (1984), da que recomendo ademáis o libro; Dentro do Labirinto (1986), que seguía os pasos da serie televisiva Fraggle Rock e mesturaba con gran eficacia personaxes reais e bonecos animados manual e mecánicamente (esquezamo-lo 3D polo momento); Cristal Escuro (1982), unha historia fantástica en tódolos sentidos e la primera película que conseguiu que pasase medo e rise ao mesmo tempo (dende ese día adoro á bruxa Aughra e ao seu creador Frank Oz –o gran Mestre Yoda de Star Wars-); Os Goonies (1985), Quen no buscou no seu trasteiro unha porta secreta cun mapa do tesouro (e se non a atoupou... inventouna!)?; O voo do navegante (1986), que aproveitaba o camiño aberto por E.T. (1982) e tiña unha factura infinítamente máis refinada que Mi amigo MAC (1988) a pesares de ser esta última posterior;... e outras tantas.
Vinte anos máis tarde, continúo gozando destas historias. Recentemente, puiden comprobar que ás miñas sobriñas gústanlle tanto como a min.
Grazas Gretel por convidarnos a ver cara atrás. E se a alguén se lle ocorre algunha outra película que marcou a súa infancia... Que nolo conte! Teño ganas de redescubrir algunha rareza agochada nalgún lugar inaccesible da miña memoria.
