Cousas perdidas polo planeta adiante

Gústanme os sitios que axudan a mirar dentro do cotiá e valorar os matices que normalmente pasan desapercibidos.

Ao día seguinte de ler o "más graffiti" publicado en El Planeta Perdido, din con este recuncho. Curiosamente levaba máis dun mes pasando por diante. Dúas veces ao día, cinco días á semana para sermos exactos: camiño de Santiago e de volta a Cerceda.

Hoxe, un par de semanas despois, tiven un momento de acougo e decidín deter o coche para tirarlle unha foto. Case sen dacatarme, demorei un bo rato diante do mural, coa porta do coche aberta e algún dos temas do Tierra trágalos de Klaus & Kinski sonando de fondo. Foi o momento especial do día e un bo comezo para unha semana que se adiviña esgotadora.

Desexos (7) / 11 de Agosto

Brindo con aqueles familiares, amigos e descoñecidos que consigan atopar un pretexto para que o 11 de Agosto non sexa un día máis no calendario.

DE MÚSICA LIGERA - SODA STÉREO

Emprego este tema porque un 11 de agosto, hai 52 anos, naceu o gran Gustavo Cerati. Músico e produtor arxentino, voz e parte indispensable de Soda Stéreo.

Pese a seguir na coma pasado un ano do seu accidente cerebrovascular, seguimos desexando que un día abra os ollos e transforme toda esa oscuridade que agora o rodea en novas historias musicais. Mentres, escoitaremos unha e outra vez a súa música lixeira (nada máis queda).

Fe de erros (9)

Hai xente que pensa que escribo neste blog ou fago curtas movido por algún tipo de paixón. Ben pensado sería bonito, porque tinguiría de certo romanticismo todo o feito e iso animaría ao lector ou espectador a desculpar as miñas torpezas.

Nada máis lonxe. O que primeiro turra por min é a necesidade. A cousa esa de mostrarme como son, coa esperanza de que alguén se apiade e diga: Macou éche así, un rariño, pero tampouco é tan mal tipo despois de todo. Porque ser ovella negra está ben (non renego delo), máis de cando en vez un precisa ser simplemente ovella. Non sei se me explico.

Na última noite, falando con Crunia na praia, din en pensar que será desas historias xa escritas que xamáis verán a luz. Invertín tanto tempo deixando nelas pistas sobre quén é un! E total para nada, porque acabarán no lixo ou cun formateado rápido.

Imaxino todo o que non farei, o que non chegarei a ser, e sinto vertixe. Cantaba Silvio Rodríguez: " (...) Para pretender, el mundo es largo. Para conformarse, se ha inventado el jamás."

Nestas últimas noites, qué demo, disipo "a necesidade" afundindo as miñas patas negras na area e vendo como outros chegan a onde eu non alcanzarei. Ti enténdesme.

Unha galega na Lúa

En momentos nos que retratar a vida é falar de crise, sempre é de agradecer que aparezan figuras como a de Patricia Moon. Unha viguesa que, co seu traballo, pon ao mal tempo boa música e refresca os aires dun país que non sabe moi ben como se erguer e botar a andar.

Hai algo máis dun ano participou nun curioso experimento que consistía nunha voluntaria reclusión nunha burbulla creativa, na Porta de Alcalá, para argallar unha composición musical en sete días.

Becada pola Universidade de Berkeley, saca adiante un disco no que dela son as letras, voz e instrumentos que se escoitan. Case nada. Longa vida artística para esta cantante, violinista e pianisa que xa colaborou en directo con Siniestro Total ou Los Piratas.

Esa hora do día que tanto me gusta

Por unhas razóns ou outras, pasados dous meses da súa preestrea en Bueu, volvín a ver Aurora.

Non sei. Agora que xa non teño ese medo do que dirán (porque todo o que se dixo foi máis ou menos bon) son quen de percibir con máis claridade todo o positivo que hai nela.

Lonxe de ver un traballo perfecto, son quen de intuir boas intencións detrás das moitas debilidades e, ao fin, penso que iso fai máis grande a nosa pequena curta.

Aurora serviu de ponte cara un traballo máis personal e profundo e conectoume con xente coa que comparto paixón e inquedanzas. Achegoume un pouco máis a Juan e Patrís (aos que xa tiña moito cariño) e tamén a outros amigos e familiares que viron as súas vidas retratadas (dun xeito ou outro) ao longo dos nosos quince minutos de imaxes en movemento.

Con sinceridade? Volvín a ver Aurora e cada vez gústame máis. Ese poso que deixa con cada novo visionado é un valor que non teñen moitas pezas. Aínda menos, claro, as propias. Sobre todo para alguén tan (auto)crítico e perfeccionista coma min.

Ogallá non se perda o bo gusto...

__________
P.S. Graciñas Abi por emocionarme coa túa voz durante a gravación, durante a edición e en cada visionado...

Durmir coa Gadaña na cabeza

Déitome coa Morte e levántome máis vivo.

Nas últimas semanas compaxino a busca de certames aos que enviar a nosa Aurora, coa escritura compartida do primeiro borrador de "A Hora da Gadaña".

Este proxecto curtametraxe parte dun interesantísimo relato curto de J.J.M. Veiga co mesmo título (La Hora de la Guadaña), e confirma que os encargos tamén poden chegar a posuirte ate facerte seu.

Polo momento traballar man a man co propio escritor (e amigo) está a ser unha experiencia estimulante, nova, enriquecedora. Sobre todo porque Juan móstrase aberto ás posibilidades que a súa propia historia posúe (máis aló do valor innegable das letras).

Pasiño a pasiño, soño con que fagamos realidade a temible Hora da Gadaña.

Para coñecer un pouco máis o Planeta Veiga: http://tlantia.elplanetaperdido.com/

O Monstro das Pelouchas

O Monstro das Pelouchas aparece á hora do baño, nas bañeiras dos nenos que usan calcetíns.

Se un neno nunca viu ao Monstro das Pelouchas, as razóns poden ser:

A) Porque o neno non ten bañeira.

B) E/ou o neno non ten calcetíns.

C) E/ou porque ao neno non lle deixan ser un neno.

Dedicámoslle esta micrometraxe aos nenos aos que nunca visitará...

O MONSTRO DAS PELOUCHAS

Subtítulos opcionais en GALEGO e ESPAÑOL.

Debuxo orixinal do Monstro das Pelouchas: Aldara Buceta.

Sábato despois da fin

Ás portas dos cen anos, outro grande faise eterno. Agradecido pola calurosa humanidade que compartiu en cada un dos seus textos.

Portada de "Antes del fin" un dos meus libros favoritos de memorias

Pre-estrea de Aurora

Día: 7 de maio de 2011

Lugar: Centro Social do Mar (Bueu)

Hora: 20.00h

A sorte de Aurora está botada.

Cuestións (12) / Trampolín

A primeiros de mes proxectouse Exitus na I Mostra de Curtametraxes Galegas da Fundación Rodríguez Iglesias. Foi alí, durante o coloquio posterior, onde volveu a aparecer a recorrente idea de que as curtas non son outra cousa que un trampolín para chegar a facer unha longametraxe. E quedou patente xa que logo, o propio coloquio, centrouse no lamentable estado do cine dentro do audiovisual galego (cando a cousa debería versar sobre os avatares de levar a bo porto unha historia curta). Quede constancia de que o debate estivo ben. Despois de todo a un cinéfilo sempre lle apetece falar de cine.

É o caso que hai historias que piden ás voces ser contadas de xeito condensado. Vin no cine ultimamente máis dunha película mediocre que, de durar media hora, sería unha peza realmente redonda. Se cadra tratábase dunha curtametraxe no seu nacemento e decidiron estirala ate que apareceron todas esas estrías no guión.

Eu creo na curta como formato independente e, mailo respecto que lle teño a tódolos que ven na curta unha rampa de inclinación variable ou unha mera bobina/curriculum, penso que esta posición miña vai gañando en consistencia co tempo. Non en van, autores mundialmente recoñecidos polas súas longametraxes (Erice, Angelopoulos, Scorsese -por poñer tres-) seguen a facerlle as beiras ás producións curtas, sexan estas curtametraxes ou series. Tamén me dan a razón as últimas producións documentais de Marcos Nine, ou as dúas últimas curtas que lle montei a Alber Ponte (por poñer exemplos da terra). Ás veces o breve fai bo o dito sendo dúas veces bon.

Porque, é menos teatro un entremés de Cervantes que Unha rosa é unha rosa de Suso de Toro?; ten máis peso artístico Las Meninas de Velázquez ou as reflexións iróincas dunha tira cómica de Mafalda?

Novo enderezo

Buscando o blog de Maruxa Martínez decateime de que todo é máis doado se o enderezo do blog limítase ao nome e apelido do seu dono. Dito e feito.

Agora estamos en http://manuelmacou.blogspot.com/

Exitus e o hipocampo

Dentro do apartado Relatos do Hipocampo, vese incluída Exitus, na I Mostra de Curtametraxes Galegas (Fundación Rodríguez Iglesias), en Coruña. Sorpréndeme unha vez máis (despois do de Ferrol) que alguén conte coa nosa curta. Se digo a verdade, sempre me pareceu a menos accesible de todas.

O vindeiro martes, 5 de Abril, ás 20.00h proxectaranse xunto a Exitus outros catro traballos (algúns célebres como Coruña Imposible). E ao final haberá un pequeno coloquio sobre o apoio institucional (ou a falta del) ás curtametraxes. Aínda non teño moi claro que poida aportar demasiado, pero participarei. Sen fuxir voluntariamente do politicamente incorrecto, direi que non creo moito ou case nada no sistema actual de subvencións e, antes de que ninguén teña a tentación de chamarme hipócrita, apuntillarei que sempre autofinanciei os nosos traballos. Iso si, sangrando a moita xente. Eternamente agradecido a tódolos artistas e técnicos que puxeron e porán á disposición de un o seu tempo.

Podedes descargarvos o programa desta I Mostra de Curtametraxes Galegas (que por certo durará varios días): PREMENDO AQUÍ.

O amencer nas nosas mans

Onte quedei con Martin en Coruña. Por fin temos todo o material de Aurora á nosa disposición. Foi un proceso longo de máis, duro de máis. Estou certo de que isto non pode ser así cada vez. Entre outras moitas cousas porque teño colaborado noutras producións e isto ás veces non é así. En fin, agora hai que aprender dos erros e sacar o DVD. Hai que ensinala. Espero facelo en poucas semanas.

O gracioso de todo isto é que non debín padecer tanto se necesito meterme noutra curta. Díxenllo a Martin: Teño que degustar o proceso de novo e quitarme este sabor a fresa áceda.

Destes dous anos de proceso intermitente haiche moitas lecturas positivas que sacar, pero sobre todo gústame pensar que serviu de escusa para non perder contacto co propio Martin. Obligármonos (doce obriga) a ir ao cine de cando en vez; escoitar as súas teimas, sempre estimulantes; asistir ao concerto dos Mamá Ladilla; as conversas sobre isto e o outro, antes de coller o coche; unhas risas en Shakespeare para ignorantes de Mofa e Befa; tirarlle das orellas para que medre dun raio dunha vez e poña todo ese talento a disposición dunha produtora...

Caídos

En tódalas guerras, tamén na que nos mete de cabeza nunha curtametraxe, van caendo pezas (moitas delas vitais) como danos colaterais do propio proceso.

Durante a gravación de Aurora, un dos momentos máis dolorosos foi aceptar que tiñamos que aparcar esta secuencia, unha das preferidas da miña irmá (tamén das miñas), por mor dun nefasto erro de planificación.

"Pico" non chegaría a darlle vida ao noso entrañable Gaspar. Nin que dicir ten que ao tempo que defraudamos a un grande como Xosé Manuel Olveira "Pico", defraudámonos a nós mesmos, quedando como verdadeiros afeccionados xogando a un xogo que nos viña grande.

Síntoo por "Pico", por Aurora, por min mesmo e tamén polo verdadeiro Gaspar. Por iso, agora que a curta xa ten pé e medio no chan, vexo importante compartir este fragmento* da historia que non veremos en imaxes:

DESCARGAR AQUÍ O PDF COA SECUENCIA 5

___________________

* Respéctanse neste fragmento os idiomas utilizados no orixinal.

Cuestións (11)

Para cando o Blogger en galego?

Partituras de Coro

Veño de encontrar un fío onde se comparten gratuitamente unha gran cantidade de partituras. Moitas delas para coro (tamén para guitarra ou acompañamento ó piano). Todas organizadas por tipo e título.

As partituras foron creadas co programa ENCORE (dispoñible para PC e MAC). Se o conseguides (ou xa tedes), poderedes abrilas e incluso reproducilas para escoitar un midi de referencia. Tamén poderedes gardalas como .pdf para imprimilas posteriormente ou o que sexa.

Espero que vos sexa útil:
http://elsitiocoral.wordpress.com/

Macou contra o zombie

Moi ben Macou (excelente-fetén), dous anos para facer este croquis de gardería:

Retoque final dun dos planos da zombificada curtametraxe Aurora

Algo máis de 730 días para facer un par de borrados de sonidista e micro en plano fixo; máscaras de torso, brazo, cabeza, plumas, nariz e boca; e un desenfoque gaussiano no fondo que vai cambiar o amigo Martin por un desenfoque "guaissiano" que simula ao de cámara. Hai ou non hai talento en Galiza? Cagho na vida... Hai que ir morrendo.

Aurora, coming soon (soon? hahahaha).

Fe de Erros (8)

Abre o pano. A escena está composta unicamente por unha porta central que a divide en dous. Pola esquerda aparecen CNN+ e Telecirco falando das súas cousas. Detéñense diante da porta. Telecinco ábrea e empurra a CNN+ dentro. Coma se de Alicia atravesando o espello se tratase, aparece CNN+ á dereita, agora convertido en GranHermano 24horas.

Pódese empezar o ano cun chiste máis bizarro?

O proído

Esta mañá levanteime e proíame a gorxa. Xusto debaixo da queixada atopei unha pequena fenda. En metendo o índice comprobei que baixo a pel primeira existía outra. Pareceume púrpura. Os ogros son coma as cebolas. Lembrei. Os ogros teñen capas, as cebolas teñen capas. Sempre coa cinefilia ás voltas.

Coincidindo co parón creativo aparéceseme esa ferida imaxinaria. Moi oportuna, si señor. Alguén pode sentir o impulso de mostrar compaixón, pero en realidade é estupendo confirmar que non son humano. Iso réstalle importancia ao feito de non sentirse parte deste planeta, e de paso xustifica por que é tan traballoso facerse entender. Incluso nun mundo ceibe (?) e de libre pensamento (?) como o noso, ás veces resulta imposible compatibilizar este espírito ácrata e asocial (que non antisocial) que me define.

Ducheime e puxen moito coidado de tapar a fenda cun apósito. Ha curar nun par de días. O tempo que tarde eu en asimilar que debo permanecer calado. Seguir pensando, pero en silencio. O xusto para camuflar o meu verdadeiro ser púrpura e mergullarme dentro da masa humana. Despois de todo, a xente tranquilízase en canto se lle mostra aquilo que quere ver. Así sexa unha imaxe irreal dun. Por certo, onde deixei a colonia? Teño que poñerme ben dela se quero enganar tamén ao can.

Crónicas de Exitus

O círculo pechouse. Exitus proxectouse onte en Ferrol en pantalla grande.

Quedei con Fer pola tarde e as ganas de velo fixeron que chegase tarde. Perdinme. Fer xa agardaba mais non houbo reproche. "Macou!", dixo. E sonou tan caluroso que por un instante non din en pensar que levaba o pobre quince minutos conxelado diante do Teatro Jofre.

Falamos. Amosamos as nosas feridas de guerra e sorprendéronme moi positivamente as súas creacións, o seu crecemento artístico. Falamos, falamos.

Pola noite proxectouse Exitus e tiven unha serena sensación de derrota. As luces apagáronse. Sete minutos despois e, pese ás caras de desconcerto, o público despediunos cuns aplausos que deixaron na sala un inequívoco resón de condescendencia. Ou a min así mo pareceu.

Marchamos de alí a pé. Tiñamos tanto que contarnos! Gustoume porque non foi un paseo director-actor, eramos Fer e eu percorrendo as desertas rúas de Ferrol.

Xa nun bar achegouse a nós unha rapaza. Recoñecina ao momento porque foi unha das dúas persoas que tiveron o valor de facernos unha pregunta no cine (acerca de Exitus). Felicitounos e regalounos o seu sorriso. Que máis se pode pedir?

Ás once e media da noite decatámonos de que estaban a dar a unha e media da madrugada. Unha fermosa elipse temporal. Cinematográfica. Tería quedado en Ferrol alongando a noite ate facela día. Pero marchei. Para pechar un círculo é necesario marchar. É inevitable.

O círculo pechouse. Si. Pero quedou aberto.

EXITUS